معاد - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤١

« الذین تتوفیهم الملائکة طیبین »[١] .
« الله یتوفی الانفس حین موتها و التی لم تمت فی منامها »[٢] .
« و هو القاهر فوق عباده و یرسل علیکم حفظة حتی اذا جاء احدکم الموت‌ توفته رسلنا و هم لا یفرطون »[٣] .
خدا قاهر است در بالای بندگان و برای شما نگهبانان می‌فرستد تا آن وقتی‌ که مردن یکی از شما می‌رسد ، همان رسل و فرستاده‌های ما او را توفی می‌کنند ( می‌میرانند ) .
« حتی اذا جائتهم رسلنا یتوفونهم »[٤] .
« اعبد الله الذی یتوفیکم »[٥] .
« و قالواء اذا ضللنا فی الارض ائنا لفی خلق جدید بل هم بلقاء ربهم‌ کافرون ٠ قل یتوفیکم ملک الموت الذی وکل بکم »[٦] .
از این آیات زیاد داریم که مرگ را تعبیر به " توفی " کرده است .
" توفی " از ماده " وفی " است ، همان ماده‌ای که وفا و استیفا از آن‌ ماده است . " توفی " از ماده فوت نیست . ما فارسی زبان‌ها گاهی فوت‌ را با وفات مرادف خیال می‌کنیم . فوت از دست رفتن است ، اگر تعبیر فوت می‌کرد ، مرگ به همان معنای تباهی و تمام شدن و از دست رفتن بود .
وفات از ماده وفا و استیفاست و به اتفاق تمام لغتها " توفی " یعنی‌ استیفا کردن و تحویل گرفتن یک چیز بتمامه . " « الله یتوفی الانفس حین‌ موتها »" یعنی خدا نفسها را در وقت مردن بتمامه و بکماله می‌گیرد ، و همچنین آیات دیگری که در این زمینه هست همان مفهوم قبض را می‌دهد . در قرآن کلمه " قبض " نیامده و ما در عرف خودمان می‌گوییم عزرائیل روح را قبض کرد ، قابض الارواح است ، ولی قبض با توفی که در قرآن آمده هر دو یک معنی را می‌دهند .
در یکی از این آیات مسأله خواب را با مردن در یک ردیف می‌شمارد ، می‌فرماید : " « الله یتوفی الانفس حین موتها و التی لم تمت فی منامها " خدا نفسها را در وقت مردن و [ نفس ]