می‌بینند ، " « یوم تجد کل نفس ما عملت من خیر محضرا و ما عملت من سوء تود لو ان بینها و بینه امدا بعیدا »" [١] روزی که هر کسی هر کار خیر کرده ، آن را حاضر شده می‌بیند و هر کار بدی که کرده است [ آرزو می‌کند که‌ ای کاش میان او و کار بدش مسافتی دور فاصله می‌افتاد ] . در این زمینه‌ زیاد داریم .
تجسم اعمال یک مطلبی است . نفس اعمال ما مجسم می‌شود ، که اخبار و روایات هم در این زمینه زیاد است : فلان عمل می‌آید می‌گوید من صبر تو هستم ، دیگری می‌آید می‌گوید من روزه تو هستم ، دیگری می‌آید می‌گوید من نماز تو هستم ، . . . اصلا این یک داستانی است . این مطلب را آقای مهندس هم‌ قبول کرده‌اند ولی در توجیهی که می‌کنند ، چون عمل را از سنخ عمل دنیایی‌ می‌دانند ، تعبیر می‌کنند که این ، تجسم و تشخص عنصر دوم ( انرژی ) است ، ولی بنابر تفسیری که دیگران از این مطلب کرده‌اند تشخص و تجسم عنصر سوم‌ است . من درباره این هم نمی‌خواهم زیاد بحث کنم . آنها معتقدند هر عملی‌ که ما در اینجا انجام می‌دهیم ، دو وجهه دارد : یک وجهه از جنبه عنصر دوم‌ شما و یکی هم از جنبه عنصر سوم . در واقع مثل این است البته این مثال‌ مثال غلطی است که یک آیینه‌ای در آنجا باشد و عین آنچه که ما در اینجا می‌کنیم در آن آینه منعکس می‌شود ، با این تفاوت که در آیینه واقعا چیزی‌ منعکس نمی‌شود ولی آنچه که ما در اینجا انجام می‌دهیم ، روح آن در جای‌ دیگر وجود پیدا می‌کند . همین طوری که شما برای خود شخص عنصر سومی یا به‌ تعبیر ما روحی غیر از ماده و بدن قائل هستید ، می‌گویند هر عملی که از انسان صادر شود ، آن عمل هم بدنی دارد و روحی . بدن عمل همین انرژی به‌ تعبیر شماست و روح عمل آن است که وابسته به همان روح انسان است .
اینها معتقدند که آن مرحله تجسم در آن عنصر سومی است که شما بیان کردید ، نه در عنصر دوم . ما حالا روی این جهت هم بحث نمی‌کنیم ، چون نه خیلی‌ ضرورت دارد که روی این مطلب زیاد بحث کنیم و نه روی این هدفی که امروز دارم تأثیری دارد .

[١] آل عمران / . ٣٠