معاد
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص

معاد - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩

می‌کند [١] ، صرافی می‌کند و عمل را در محک می‌گذارد ، او خیلی آگاه و بیناست ، از زیر نظر او کوچکترین عمل مغشوشی بیرون نمی‌رود ، یعنی چه‌ می‌گویید ما کار کردیم ؟ ! از کجا که این عملهای ما عملی باشد که واقعا خلوص داشته باشد ؟ برای خدا بودنش را شما از کجا اینقدر تأمین می‌کنید ؟ تعبیر قرآن همین مطلب است : " « یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله و لتنظر نفس ما قدمت لغد »" باز دو مرتبه " « و اتقوا الله »" ، در دو نوبت در پس و پیش این جمله ، که در آنچه پیش می‌فرستید خوب دقت‌ کنید . خدا را جلوی چشم ما حاضر می‌کند به عنوان یک ناقد ، به عنوان یک‌ بررسی کن ، به عنوان یک محک زن بسیار بصیر و دقیق . " « ان الله خبیر بما تعملون » " . بعد می‌فرماید : " « و لا تکونوا کالذین نسوا الله‌ فانسیهم انفسهم اولئک هم الفاسقون »" [٢] . از آن کسان نباشید که‌ خدا را فراموش کردند ، خدا هم خودشان را از خودشان فراموشاند . این هم‌ تعبیر عجیبی است . قرآن در یکی از تعبیراتش می‌گوید هر کس خدا را فراموش کند اثرش این است که خودش را فراموش می‌کند ، یعنی خود واقعی‌اش را گم می‌کند ، بین خودش و خودش فاصله قرار می‌گیرد ، بعد هر کاری که می‌کند برای خودش نمی‌کند ، بدبختیها را برای خودش جلب می‌کند اما خدمتها را نه برای خودش . به عنوان مثال ، آدمی که دچار حرص و آز شدید است و به حکم حرص و آزکار می‌کند ، از هر راهی شد ( از حلال ، از حرام ، از هر جا شد ) جمع می‌کند و جمع می‌کند ، او که به فکر خودش است‌ اگر حساب کند برای صد و پنجاه سال دیگر هم دارد ، در صورتی که خودش‌ می‌داند آنچنان پیر شده که ده سال دیگر هم بیشتر نیست . این آدمی است که‌ خودش را فراموش کرده است . او خیال می‌کند که برای خودش کار می‌کند و در واقع نمی‌فهمد که اگر برای خودش هم بخواهد کار کند این جور نباید کار کند . " « و لا تکونوا کالذین نسوا الله فانسیهم انفسهم اولئک هم‌ الفاسقون »" .
این آیه را به این مناسبت عرض کردیم که قرآن روی ارتباط عالم دنیا و عالم


[١] ناقد یعنی انتقاد کن ، از اصل کلمه اصطلاح صرافی است . صراف که‌ سکه را به محک می‌زند برای اینکه عیارش را به دست بیاورد ، این عملش‌ را می‌گویند " نقد " . اصلا نقد یعنی همین عمل ، بعد این کلمه را در جاهای دیگر به کار برده‌اند که حافظ هم خوب می‌گوید :
نقدها را بود آیا که عیاری گیرند
تا همه صومعه داران پی کاری گیرند

[ یعنی ] تا بفهمند که همه کارهایشان غلط است . [٢] حشر / . ١٩