معاد - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣١

آقایان یکی از موارد اطلاق کلمه روح ، خود آیات قرآن است ولی ایشان [١] مدعی هستند که در اینجا هم مقصود از کلمه روح ، خود آیات قرآن نیست ، همان حقیقتی است که در جاهای دیگر روح الامین و روح القدس گفته است .
به اعتبار اینکه خود او هم کلمه الله است و قرآن این چیزها را کلمات‌ الهی می‌نامد ، وقتی که می‌فرماید : " « اوحینا الیک روحا من امرنا » " معنایش این است که روح الامین را که از امر ما و از جنس امر ماست ، بر تو فرو فرستادیم . اصلا معنای " « اوحینا الیک روحا من امرنا » " تقریبا " نزلنا روح القدس من امرنا " می‌شود ، ما روح القدس را از امر خودمان بر تو نازل کردیم . مقصود از روح در اینجا به عقیده ایشان خود آیات قرآن نیست ، بلکه همان حقیقت حامل وحی است ، و مقصود از " اوحینا " هم در اینجا یعنی " فرود آوردیم " که روی این جهت مقداری‌ بحث می‌کنن د ، می‌گویند همان طوری که به عیسای مسیح روح گفته شده است که‌ یکی از تعبیرات قرآن است به آن حقیقت هم که روح گفته شده است ، مقصود این است .
یکی دیگر از مواردی که باز کلمه روح در قرآن اطلاق شده است ، بر شخص‌ عیسی بن مریم است که لقب روح الهی گرفته است : " « و کلمته القیها الی مریم و روح منه » " [٢] عیسی کلمه خداست که او را به سوی مریم‌ القاء فرمود و این عیسی روحی از اوست . این هم جایی است که در قرآن این‌ کلمه استعمال شده است .
آیات دیگری که باز کلمه روح در قرآن آمده است زیاد است ، مثل مواردی‌ که به عنوان تأیید مؤمنین است . در یک جا در باب تأیید مؤمنین‌ می‌فرماید : " « اولئک کتب فی قلوبهم الایمان و ایدهم بروح منه »" [٣] خدا ایمان را در دلهای آنها ثبت کرد و آنها را به وسیله روحی از خود تأیید کرد . مقصود از روح در اینجا چیست ؟ آیا مقصود همان حقیقتی است‌ که در عرض ملائکه ذکر می‌شود ( یعنی او را مؤید اینها قرار داد ) یا مقصود یک حالت معنوی است ، یک القاء معنوی است به قلوب مؤمنین ، یک نور معنوی است بر قلوب مؤمنین که فرود می‌آید ، همان را قرآن روح نامیده‌ است ، مثلا خداوند الهامی به قلب آنها فرستاد ، قدرتی و قوه‌ای به قلب‌ آنها فرستاد و همان را روح الهی می‌نامد ،