معاد - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣٠

مدعای ما که قرآن ملائکه و روح را در کنار یکدیگر ذکر می‌کند [ تغییری‌ نمی‌دهد ] و در این جهت دلالت آیه کافی است و در همین جاست که حدیثی از امیرالمؤمنین علی ( علیه‌السلام ) نقل شده و ایشان گفته‌اند روح غیر از ملائکه است و به همین آیه استدلال کرده‌اند که قرآن روح را با ملائکه یک‌ چیز نمی‌گیرد .
کلمه روح گاهی به کلمه " امین " و گاهی به کلمه " قدس " توصیف‌ شده است : " « نزل به الروح الامین علی قلبک »" [١] روح الامین قرآن‌ را بر قلب تو فرمود آورده است . یا در آیه دیگر : " « قل نزله روح‌ القدس من ربک »" [٢] بگو این را روح القدس از ناحیه پروردگار تو فرود آورده است . چون در بعضی آیات دیگر هست که جبرئیل قرآن را بر پیغمبر نازل کرده است ، گفته‌اند پس کلمه روح القدس و روح الامین‌ کنایه‌ای از جبرئیل است . همچنین شاید بعضی گفته باشند که در آن آیه : " « یوم یقوم الروح و الملائکة »" مقصود خصوص جبرئیل است که به طور جداگانه ذکر شده که این حرف بعید است ولی ایشان این حرف را قبول‌ ندارند که حتی مقصود از روح الامین و روح القدس جبرئیل باشد ، بلکه‌ می‌گویند از آیات قرآن اینچنین فهمیده می‌شود : ملائکه که وحی را نازل‌ می‌کنند ، همراه آن ، حقیقتی هست که قرآن نام آن را روح گذاشته است و حامل وحی در واقع آن روح ( همان روح الامین و روح القدس ) است ، نه‌ اینکه جبرئیل حامل وحی باشد ، جبرئیل حامل وحی نیست . این عقیده‌ای است‌ که ایشان در اینجا اظهار می‌دارند .
در بعضی از آیات ، روح با کلمه وحی توأم شده است ، مثل اینکه در این‌ آیه می‌فرماید : " « و کذلک اوحینا الیک روحا من امرنا ما کنت تدری ما الکتاب و لا الایمان »" [٣] ما روحی از امر خودمان [٤] به تو وحی‌ فرستادیم . گفته‌اند آن که خداوند وحی فرستاده آیات قرآن است ، پس‌ اینجا همان نفس آیات قرآن به روح تعبیر شده است . البته مانعی ندارد که ما آیات قرآن را از [ نوع ] آن حقایق [ بدانیم ] . مسلم آیات قرآن‌ وقتی بر قلب پیغمبر نازل می‌شود ، به صورت یک حقیقت نازل می‌شود و بعد صورت لفظی پیدا می‌کند و به هر حال : " ما روحی از امر خودمان به تو وحی‌ کردیم " . پس به قول این