من نمی‌دانم تصور ایشان درباره روح چگونه تصوری بوده است که آن را نفی‌ می‌کنند ؟ چون ایشان تکیه می‌کنند که مسأله روح یک فکر یونانی است . این‌ را عرض کنم که اولا بسیاری از حرفهای یونانیها ریشه‌اش از مشرق زمین است‌ نه از خودشان ، مخصوصا افکار فیثاغورس و افلاطون بسیار ریشه مشرق زمینی‌ دارد ، و روح یک فکر افلاطونی است نه یک فکر ارسطویی ، چون ارسطو منکر بقاء است ، و افکاری که در مشرق زمین که مهد پیغمبران است بوده است‌ بسیاری از آنها از مبدأ نبوت است ، یعنی پیغمبران این فکرها را پخش‌ کرده‌اند . بنابر این ما اگر فرض هم بکنیم که یونانیها چنین فکری‌ داشته‌اند ، نمی‌توانیم آنها را صد در صد به تخیلات فردی و شخصی شان پایبند [ فرض ] کنیم . سقراط که فکر روحی داشته ، روشش هم روش پیغمبری بوده ، این طور که مورخین فلسفه ذکر می‌کنند ، روشش هم به روش فلاسفه هیچ شباهتی‌ نداشته است . آن فکر یونانی که در باب روح در میان مسلمین آمد ، نه فکر افلاطونی‌اش پذیرفته شد ، نه فکر ارسطویی‌اش ، یعنی بتمامه نه آن پذیرفته‌ شده نه این . افلاطون معتقد بود که روح یک جوهر جاویدان است که از ازل وجود داشته و بعد که جنین آماده می‌شود ، مثل مرغی که بیاید در آشیانه جا بگیرد ، می‌آید در این آشیانه جا می‌گیرد ، بعد از مردن هم دو مرتبه بر می‌گردد سر جای اول‌ خودش . ارسطو اصلا خیلی روحی نبود . او معتقد بود نفس انسان با همه‌ تفاوتی که با سایر قوا و نیروهای عالم دارد ، در همین دنیا و با بدن پیدا می‌شود ، وقتی که بدن پیدا و کامل می‌شود ، روح هم همین جا حادث می‌شود ، هیچ سابقه دنیای قبلی ندارد ، و بعد هم معتقد شد که روح با مردن بدن فانی‌ می‌شود ( اگر چه این را نمی‌شود صد در صد به گردن ارسطو گذاشت ) . شاید بسیاری از حکمای اسلامی بخواهند هر طور که هست تحلیل کنند که ارسطو قائل‌ به بقای روح است ولی امروز معتقدند که ارسطو قائل به بقای روح نبوده و در رساله نفس او هم که الان موجود است ، سخنی از بقای روح وجود ندارد .