معاد
 
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص

معاد - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٠٠

دکتر . . . ذکر کردند که من از زبان ایشان می‌گویم : در مجازات تکوینی‌ اگر ما مجازات می‌گوییم ، البته لفظ آن با لفظ مجازاتهای اجتماعی یکی‌ است ولی ماهیتش دوتاست . کسی که در اثر یک هرزگی پنج دقیقه‌ای دچار بیماریهای سفلیس و نظیر آن می‌شود و بعد تا آخر عمر دامنگیرش می‌شود و احیانا در نسلش هم تا چند نسل ادامه پیدا می‌کند ، ما به آن می‌گوییم‌ مجازات . در این طور موارد عرض کردیم جای این حرف نیست که کسی بگوید تناسب [ وجود ندارد ] ، چون آن را برای این وضع نکرده‌اند که شما بگویید حالا که برای این وضع کرده‌اند می‌خواستند کمترش را وضع کنند . آن [ مجازات ] نتیجه قهری و جبری این [ عمل ] است ، یعنی این راهی است که‌ نهایتش آن است . شما نمی‌توانید به خدا اعتراض کنید که این راهی که من‌ همین طور از این طرف در پیش می‌گیرم و آخرش منتهی می‌شود به مثلا افغانستان ، تو یک کاری بکن که من از این راه بروم ولی به افغانستان‌ نرسم . این محال است . شما می‌توانید مثلا بگویید که ای کاش من نبودم ، عالمی نبود ، اما نمی توانید بگویید که ای کاش من بودم ، عالم هم می‌بود ، راه هم می‌بود و من هم از این طرف می‌رفتم ولی به افغانستان نمی‌رسیدم . چنین چیزی محال است . من می‌خواهم امسال بروم مکه ، ولی به قول سعدی به‌ طرف ترکستان راه می‌افتم . حال چه عیبی داشت خدا چنین درست می‌کرد که من‌ به طرف ترکستان می‌رفتم ولی به کعبه می‌رسیدم ؟ این محال است . شما اگر می‌توانید ، بگویید ای کاش عالمی نمی‌بود ، منی نمی‌بودم ، راهی نمی‌بود ، کعبه‌ای نمی‌بود ، ترکستانی نمی‌بود ، نه اینکه اینها همه همین طوری که‌ هستند باشند و من هم از این راه بروم ولی به آنجا نرسم . از آن راه رفتن‌ نهایتش این است ، محال است غیر از این باشد ، این توهم ماست که ما از اینجا برویم و به آن نتیجه نرسیم . چون آن راهها را خیلی واضح می‌بینیم ، شما هیچ وقت عوامترین عوام را پیدا نمی‌کنید که دعا کند خدایا من از اینجا می‌روم به طرف شمال ولی [ تو کاری کن که ] به مازندران نرسم ، ولی‌ چون راههای دیگر جنبه راه بودنش بر مردم مخفی است ، این است که این‌ توقعات را می‌کنند که از این راه بروند ولی به نتیجه و نهایتش نرسند . پس مسأله این نیست که چیزی را وضع کرده باشند . آنوقت وظیفه یک نفر عالم یا هادی و پیغمبر اعلام است ، اعلام می‌کند که از این راه نرو که طبعا و قهرا به آن نتیجه می‌رسی ، و خدای ارحم الراحمین با اینکه ارحم الراحمین‌ است و رحمتش هم غیرمتناهی است ، معذلک تبدیل نمی‌کند ، چون اصلا محال‌ است ، یعنی یک تصور غلط