٤٤٩١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعا ـ: تو خدايى هستى كه خدايى جز تو نيست؛ بودى آن هنگام كه نه آسمانى ساخته شده بود، نه زمينى گسترده بود ، نه آفتابى روشنايى بخش ، نه شبى تار ، نه روزى روشن ، نه دريايى ژرف ( / پهناور) ، نه كوهى استوار ، نه ستاره اى شبگرد ، نه ماهى فروزان؛ نه بادى كه بوزد ، نه ابرى كه [باران] ، بريزد ، نه آذرخشى كه بدرخشد ، نه تندرى كه [تو را] به پاكى بستايد ، نه نسيمى كه دَم زند ، نه پرنده اى كه پرواز كند ، نه آتشى كه بر افروخته شود ، نه آبى كه روان گردد. پيش از همه چيز بودى و همه چيز را هستى بخشيدى و بر هر چيزى توانا گشتى و همه چيز را نوآورى كردى.

٤٤٩٢.امام على عليه السلام : ستايش ، از آنِ خدايى است كه نمى ميرد و شگفتى هاى او پايان نمى پذيرد؛ زيرا او هر روز ، در كار پديد آوردن [چيز] تازه اى است كه نبوده است.