٤٧٦٦.امام صادق عليه السلام ـ درباره آيه «هيچ نجواى سه نفرى نيست ، مگر آن: او يكتاست و يگانه حقيقت (بسيط) است . از آفريدگان ، جداست و خود را بدان وصف كرده و او هر چيزى را به اِشراف و احاطه و قدرت، فرا گيرنده است. «هم وزن مور ريزى ، نه در آسمان ها و نه در زمين و نه ريزتر از آن و نه درشت تر ، از [فرا چنگ] او در نمى رود» به احاطه و علم ، نه به ذات ؛ زيرا مكان ها محدودند و مرزهاى چهارگانه ، آنها را در بر مى گيرد . پس اگر [احاطه او ]به ذات باشد، آن را در بر گرفته شدن [در مكان] ، لازم آيد.

٤٧٦٧.التوحيد ـ به نقل از ابو جعفر (احتمالاً محمّد بن نعمان) ـ: از ابو عبد اللّه (امام صادق عليه السلام) درباره گفتار خداوند عز و جل «و او در آسمان ها و زمين ، خداست» پرسيدم . فرمود : «همان گونه است . او در همه جا هست». گفتم : با ذات خود؟ فرمود : «واى بر تو! مكان ها اندازه دارند. پس هر گاه بگويى كه با ذات خود در مكانى است، تو را لازم مى آيد كه بگويى : در اندازه ها و جز آن است؛ ولى او از آفريدگان خود جداست و به آنچه آفريده، از نظر دانش و توانايى و احاطه و تسلّط و فرمان روايى ، فرا گيرنده است» .

٤٧٦٨.الكافى ـ به نقل از هشام بن حكم ـ: ابو شاكر ديصانى [١] گفت : در قرآن ، آيه اى هست كه آن ، گفتار ماست. گفتم : كدام آيه؟ گفت : «و او كسى است كه در آسمان ، خداست و در زمين ، خداست» . ندانستم چه پاسخى به او دهم . پس حج گزاردم و ابو عبد اللّه (امام صادق) عليه السلامرا آگاه كردم. فرمود : «اين ، سخنِ زنديق پليدى است . هر گاه به سوى او بازگشتى، به او بگو : نام تو در كوفه چيست؟ او خواهد گفت : فلان. پس به او بگو : نام تو در بصره چيست؟ او خواهد گفت : فلان. پس بگو : به همان سان است پروردگار ما ؛ در آسمان ، خدا و در زمين ، خداست و در درياها خداست و در بيابان ها خداست و در هر جايى خداست» . [به كوفه] وارد شدم و نزد ابو شاكر آمدم و او را از آن [پاسخِ امام] آگاه كردم. گفت : اين از حجاز آمده است.

[١] از ملحدان هم عصر با امام صادق عليه السلام .