٥٠٧٩.امام على عليه السلام : خدايا! من از تو درخواست مى كنم به نامِ پوشيده اندوخته پاكِ پاكيزه پُربركتت ، و از تو مى خواهم به نام سترگت و سلطه ديرينه ات.

٥٠٨٠.امام على عليه السلام : خدايا! ... ستايش، تو راست ، اى سرپرست ستايش! و ستايش، تو راست، اى فرمان رواى ستايش! و ستايش، تو راست، اى ديرينه ستايش! و ستايش، تو راست، اى راست وعده!

٥٠٨١.امام على عليه السلام ـ در دعا ـ: تو راست نعمت ديرينه و سلطه والا.

٥٠٨٢.امام على عليه السلام : خدايا! تو را مى ستايم ؛ چرا كه تو به خاطر احسان شايسته ات بر من، و مهرورزى ات با من، و به خاطر آنچه از روشنايى ات به من پيوند زدى، و آنچه با رحمتت مرا دريافتى و آنچه از نعمتت كه بر من تمام گرداندى، سزاوار ستايشى! مولاى من! بى گمان، آن سان بر من نيكى كردى كه در برابر آن، تلاش و سپاس گزارى ام براى تو به دليل نيكويى بخشايشت و آزمون ديرينه ات نزد من، سزاوار گشت.

٥٠٨٣.امام حسين عليه السلام : پس هنگامى كه مرا از خاكِ پاكِ نمناك آفريدى ـ اى خداى من ـ براى من به نعمتى به جاى [نعمتى ]ديگر، خشنود نشدى و به من، انواع معاش [زندگى ]و گونه هاى جامه فاخر [١] را روزى كردى، با نعمت دادن سترگت بر من و نيكى كردن ديرينه ات به من، تا اين كه همه نعمت ها را بر من تمام ساختى و همه كيفرها را از من باز گرداندى.

[١] مقصود، وفور مال و نعمت است.