٤٨٥٤.امام على عليه السلام : [ خداوند متعال ، ] روزى هايشان را قسمت كرده و نشان ها و كارها و شماره جان ها و خيانتِ ديدگان و نهانى را كه سينه هايشان پوشيده مى دارد ، به شماره در آورده است.

٤٨٥٥.امام على عليه السلام : دانشِ او به آسمان هاى برين ، چون دانشِ او به زمين فرودين است و دانشِ او ، به همه چيز است . آواها او را سرگشته نمى سازند و زبان ها او را باز نمى دارند .

٤٨٥٦.امام على عليه السلام : منزّه است كسى كه بر او نه سياهىِ سر شب تار، پنهان مى ماند و نه شب آرام در جايگاه هاى پست زمين و در بلنداى كوه هاى هم جوار ، و نيز آنچه تندر در كرانه آسمان ، به آن مى غرّد و آنچه درخشش هاى ابر ، با آن ، نابود مى گردند ، و برگى كه فرو مى افتد؛ برگى كه تندبادها[ ى بر آمده ] از افول ستاره [١] و بارش پيوسته آسمان ، آن را از ريزشگاه آن دور مى كند. و او جاى افتادن قطره و قرارگاه آن و محلّ بر زمين كشيدن مور ريز و كِششگاه آن و آنچه را از روزى كه براى پشه بسنده است و آنچه را مادينه در شكم خود ، باردار است ، مى داند .

٤٨٥٧.امام على عليه السلام : نه شمارِ قطره هاى آب و نه ستارگان آسمان و نه گردبادها در هوا و نه خزش مور بر تخته سنگ صاف و نه خوابگاه مورانِ ريز در شب تار ، از [چنگ] او در نمى رود. جاى افتادن برگ ها و نگاه دزدانه ديده ها را مى داند.

[١] مراد ، فرو افتادن ستاره از منازل ماه در مغرب مقارن با فجر ، و بر آمدن قرين آن از شرق است. اعراب ، بارش باران ، وزش باد ، و گرما و سرما را به فرو افتادن اين ستاره نسبت مى دادند (مختار الصحاح : ص ٦٨٣) . براى ديدن شرح اين عبارت (ر. ك : منهاج البراعة : ج ١٠ ص ٣١٣).