٤٧٧٦.كتاب من لا يحضره الفقيه ـ به نقل از زيد بن على بن حسين عليهماالسلام ـ: از پدرم ، سرور عبادتگران (امام زين العابدين عليه السلام) ، پرسيدم : ... پدر جان! آيا اين گونه نيست كه خدا ـ كه ياد او بزرگ است ـ به مكان ، وصف نمى گردد؟ فرمود : «آرى . خداوند ، بسى از آن ، برتر و بالاتر است». گفتم : پس معناى سخن موسى عليه السلام به پيامبر خدا [كه در شب معراج گفت ] : «به سوى پروردگارت باز گرد»، چيست؟ فرمود : «معناى آن، معناى سخن ابراهيم عليه السلاماست : «من به سوى خداوندگارم مى روم كه مرا رهنمون خواهد شد» و نيز معناى گفتار موسى عليه السلام : «و ـ اى پروردگارِ من ـ ، به سوى تو شتافتم تا خشنود گردى» و معناى سخن خداوند عز و جل : «پس به سوى خدا بگريزيد» ، يعنى : آهنگ خانه خدا كنيد. پسرم ! همانا كعبه، خانه خداست. پس هر كه حجّ خانه خدا بگزارَد، آهنگ خدا كرده است و مسجدها خانه هاى خدا هستند . پس هر كه به آنها برود، به سوى خدا رفته و آهنگ او كرده است و نمازگزار تا هنگامى كه در نماز خود باشد، در پيشگاه خداوند عز و جل ايستاده است . خداى والا و بلند پايه را در آسمان هايش مكان هايى است، پس هر كه به سوى يكى از آن مكان ها ، بالا برده شود، به سوى او بالا برده شده است. آيا نمى شنوى سخن خداى عز و جل را كه مى فرمايد : «فرشتگان و روح ، به سوى او بالا مى روند» و مى فرمايد : «گفتار پاكيزه ، به سوى او بر مى كشد ، و كردار نيك آن را بالا مى برد» .