٥٠٧٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : ستايش، خداى راست كه در اوّل بودن، يگانه است، و در ازلى بودن، با خدايى[ اش] ، سترگ است، و با عظمت و چيرگىِ خود، بسيار بزرگ است. آنچه را نوآورى نمود، آغازگرى كرد و آنچه را آفريد، بى نمونه اى كه پيش تر از آن باشد، پديد آورد. خداوندگار ما، به لطف خداوندگارى اش، ديرينه است.

٥٠٧٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آن گاه كه خداوند، آفريدگان را مى ميراند و شى ءِ جاندارى باقى نمى ماند، خداى عز و جل مى گويد : «اى فرشته مرگ! ... مرگ را به بندگان و پيامبران و دوستان و رسولانم چشاندى و از پيش تر در دانش ديرين من ـ و منم بسياردانِ نهان ها ـ آمده كه همه چيز ، از ميان رفتنى است ، جز وجه من! اينك ، نوبت توست».

٥٠٧٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خدايا! من از تو درخواست مى كنم به نامت، اى خدا! ... اى سترگ ، اى ديرينه! ... اى آن كه در فرمان روايى خود ، پايدار است ! اى كسى كه در سلطه خود ، ديرينه است! ... اى كسى كه در فرزانگى خود، ريزبين است! اى آن كه در لطف خود، ديرينه است! ... اى فرزانه تر از هر فرزانه اى ، اى ديرينه تر از هر ديرينه اى! ... اى سترگْ نعمت ، اى بسيار نيكويى كننده ، اى ديرينه بخشش ، اى پيوسته لطف ، اى زيبا ستايش ، اى ديرينه والايى! ... اى آن كه در فرزانگى اش سترگ است، اى آن كه در نيكى كردنش ديرينه است! ... اى آن كه فرمان روايى اش ديرينه است ، اى آن كه بخشش او فراگير است ، اى آن كه عرش او سترگ است!

٥٠٧٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اى ديرينه نيكى كننده به اهل آسمان ها و زمين، اى خدا!