٥٠٢٣.امام صادق عليه السلام ـ به مفضّل بن عمر ـ: به اين ملخ بنگر كه چه ناتوان و چه نيرومند است. هر گاه تو در آفرينش او تأمّل كنى، او را چون ناتوان ترين چيزها مى بينى و [ در عين حال ]اگر لشكرهاى او به سوى شهرى از شهرها روى آورند، كسى را ياراى آن نيست كه در برابر آنها از آن دفاع كند. آيا نمى بينى كه اگر پادشاهى از پادشاهان زمين، سواره نظام و پياده نظام خود را گرد آورد تا از شهرهاى خود در برابر ملخ دفاع كند، از آن [كار] ناتوان باشد؟ آيا از نشانه هاى توانايى آفريدگار نيست كه ناتوان ترين آفريده هاى خود را به سوى نيرومندترينِ آفريدگانش روانه كند و او نتواند آن را براند؟ بنگر به او كه چگونه بر روى زمين، مانند سيلاب روان است و دشت و كوه و باديه و آبادى را فرو مى پوشانَد تا آن جا كه فروغ آفتاب را با فراوانى خود مى پوشاند. اگر اين [موجود] از ساخته دست [بشر] بود، كِى اين فراوانى از آن فراهم مى شد؟ و در چند سال از ميان مى رفت؟ پس با آن بر توانايى اى كه چيزى بر آن گران نمى آيد و بر آن فزونى نمى گيرد، استدلال كن.