٥٠٨٤.امام زين العابدين عليه السلام : سَرورم! من از تو چيزى مى خواهم كه شايسته آن نيستم، و تو سزاوار پروا شدن و سزاوار آمرزيدنى، پس مرا بيامرز و از تأخير انداختنت ، جامه اى بر تنم كن تا پيامدها[ ى گناهان ]را بر من فرو بپوشاند و آنها را برايم مى بخشايى تا از آنها بازخواست نشوم؛ زيرا تويى داراى نعمتِ ديرينه و گذشتِ سترگ.

٥٠٨٥.امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا ـ: خدايا! ... تويى داراى بخشش سترگ و نعمت ديرينه.

٥٠٨٦.امام زين العابدين عليه السلام : [خدايا!] هر گاه براى گروهى، فتنه اى يا بدى اى خواستى، مرا ـ كه به تو پناهنده ام ـ از آن رهايى ببخش، و چون مرا در دنيايت در جايگاه رسوايى ننشاندى، در آخرتت نيز مرا در چنان جايگاهى منشان، و برايم سرآغازهاى نعمت هايت را به پايان آنها و بهره هاى ديرينه ات را به نوپديدهاى آن ، قرين فرما.

٥٠٨٧.امام زين العابدين عليه السلام : اى خداى من! كدام يك از دو حال براى سپاس گزارى به آستان تو ، شايسته تر و كدام يك از دو هنگام براى ستايش تو ، سزاوارتر است : هنگام تن درستى ـ كه در آن، روزى هاى پاكيزه ات را بر من گوارا ساختى و به وسيله آنها مرا براى جستن خشنودى و بخشش خود، نشاط بخشيدى و مرا با آنها بر آنچه از طاعت خود توفيق دادى، نيرومند ساختى ـ ؟ و يا هنگام بيمارى كه مرا با آن و با نعمت هايى كه آنها را به من اهدا كردى، آزمودى تا [ مرا] از خطاهايى كه بر پشتم سنگينى مى كنند، سبُك سازى و [ نيز] براى پاكسازى از گناهانى كه در آنها فرو رفته ام و براى بيدار كردن [من ]براى دستيابى به توبه و براى يادآورى [به من ]با نعمت ديرينه براى نابود كردن گناه؟

٥٠٨٨.امام زين العابدين عليه السلام : خدايا! ... اگر مرا عذاب كنى، من سزاوار آنَم و آن، از تو ـ اى خداوندگار من ـ دادگرى است، و اگر مرا ببخشايى، از ديرباز، بخشايش تو مرا فرا گرفته و عافيت خود را به من پوشانده اى.