امير مؤمنان على عليه السلام در برخى مواضع ، بينونت (جدايى) ميان آفريدگار و آفريده را اثبات و در مواضعى ديگر ، نفى مى كند. مراد از بينونت ، اثبات تباين ذاتى و وصفى است؛ يعنى هيچ صفتى از صفات ذات الهى ، همانند صفت آفريده ها نيست. از اين روى ، خداى سبحان ، ذاتا چيره تواناست ؛ ولى آفريده ها ذاتا فرمان بردار، نيازمند و ناتوان اند . برداشتِ نادرست از بينونت، بينونت مكانى است؛ زيرا خداى متعال ، مكانى ندارد تا از نظر مكان ، از آفريده هاى خود جدا گردد؛ چرا كه مكان داشتن ، از ويژگى هاى آفريده هاست و منظور از صفت هاى مكانىِ مطرح در برخى عبارات ، احاطه علم خدا به مكان است و نه حلول او در آن ، كه خدا بسى والاتر از چنين نسبت هايى است.

٣٦ / ٣

حكمت بالا بردن دست ها در دعا

٤٧٩٦.امام صادق عليه السلام ـ به نقل از پدران خود عليهم السلام ـ: امير مؤمنان فرمود : «هر گاه يكى از شما نماز را به پايان رسانْد، دستان خود را به آسمان بالا ببرد و در نيايش بكوشد» . عبد اللّه بن سبأ گفت : اى امير مؤمنان ! مگر خدا در همه جا نيست؟ فرمود : «آرى». گفت : پس چرا [نيايشگر] دستان خود را به سوى آسمان بلند كند؟ فرمود : «آيا در قرآن نخوانده اى «و روزىِ شما و آنچه وعده داده مى شويد ، در آسمان است» ؟ آيا روزى ، جز از جايگاه خود، خواسته مى شود؟! و جايگاه روزى و آنچه خدا وعده داده، آسمان است».