٤٧٩١.امام على عليه السلام : [ خداوند متعال ]از اشيا جدا گشته ، با چيرگى بر آنها و توانايى بر آنها، و اشيا از او جدا گشته اند ، با فروتنى براى او و بازگشت به سوى او .

٤٧٩٢.امام حسين عليه السلام ـ در وصف خداوند عز و جل ـ: او در اشياست ، نه بودنى در حصار آنها ، [١] و از اشيا جداست ، نه جدايىِ [موجودِ] غايب از آنها. توانا نيست آن كس كه هماوردى با او قرين گردد يا همانندى با او برابرى كند . ديرينگىِ او از [ جنسِ ]زمان نيست و آهنگ نمودنِ او ، به سمت و سو نيست. [٢] از خِردها پوشيده است، همان سان كه از ديدگان پوشيده است و پوشيدگىِ او از آسمانيان ، چون پوشيدگىِ او از زمينيان است . نزديكى او كرامت او ، و دورى او خوار كردن اوست.

٤٧٩٣.امام صادق عليه السلام : نه آفريده هايش در اويند و نه او در آفريده هاى خويش است .

٤٧٩٤.امام صادق عليه السلام : خداوند ، از آفريدگان خود ، تهى است و آفريدگانش از او تهى اند، و هر آنچه جز خدا نام «چيز (شى ء) » بر آن اطلاق شود، آفريده است. خدا آفريدگار همه چيز است . والاست كسى كه مانند او چيزى نيست و او شنواى بيناست.

٤٧٩٥.امام صادق عليه السلام : او ... از آفريده هايش جداست.

[١] در متن عربى حديث آمده است : «محظور بها عليه» يعنى : «داخل در اشياست ، به گونه اى كه اشيا بر آن احاطه دارند» ؛ مانند «حظيرة (ديوار بست) » كه با چوب يا نى پوشانده مى شود .[٢] اَمَم ، به معناى «قصد» است ؛ يعنى قصد او تنها به سمت و سوى خاصّى نيست ، به گونه اى كه فقط در همان سو باشد ؛ بلكه به هر سو كه روى بياورى ، وجه خدا آن جاست .