٤٤٧٩.امام على عليه السلام : پس هر گاه اذان گو بگويد «اللّه اكبر»، او مى گويد : خداوند، كسى است كه آفرينش و فرمان ، از آنِ اوست و آفرينش به خواست اوست و هرچه براى آفريدگان است ، از اوست.

٤٤٨٠.امام صادق عليه السلام : خداوند ، مشيّت (خواست) را به خود آن آفريد و آن گاه ، اشيا را با مشيّت ، خلق نمود .

٢٢ / ١ ـ ٥

مبادى فراگير آفرينش

٤٤٨١.امام صادق عليه السلام : چيزى در زمين و در آسمان پديد نمى آيد ، مگر با اين ويژگى هاى هفتگانه : با خواست ، اراده ، قدر ، قضا ، اذن ، كتاب (نوشته) و اجل (هنگام معيّن) . پس هر كه پندارد كه بر شكستن يكى [ از آنها ] تواناست، بى گمان ، كافر شده است .

٤٤٨٢.امام كاظم عليه السلام : چيزى در آسمان ها و در زمين پديد نمى آيد ، مگر با هفت [چيز] : با قضا ، و قدر ، اراده ، مشيّت ، كتاب (نوشته) و اجل (هنگام معيّن) و اذن . پس هر كه جز اين گمان ببرد، حتما بر خداوند ، دروغ بسته يا [١] ] حكمى را [بر خداوند عز و جل رد كرده است.

٤٤٨٣.الكافى ـ به نقل از على بن ابراهيم هاشمى ـ: از ابو الحسن موسى بن جعفر عليهماالسلام شنيدم كه فرمود : «چيزى پديد نمى آيد، مگر آن كه خداوند بخواهد ، اراده كند ، تقدير نمايد و قضا براند» . گفتم : «بخواهد» به چه معناست ؟ فرمود : «آغاز فعل». گفتم : «تقدير نمايد» به چه معناست؟ فرمود : «اندازه گيرى شى ء از درازا و پهناى آن» . گفتم : معناى «قضا براند» چيست؟ فرمود : «هر گاه ]درباره چيزى] قضا براند، آن را محقّق سازد و آن، همان است كه بازگشت ناپذير است» .

[١] ترديد از راوى است (مرآة العقول : ج ٢ ص ١٥١) .