٥٠٧٣.الكافى ـ به نقل از ابو هاشم جعفرى ـ: نزد امام جواد عليه السلام بودم. مردى از ايشان پرسشى كرد و گفت : مرا از خداوندگارم ـ كه والا و بلندپايه است ـ آگاه كن. آيا نام ها و صفاتى براى خود در كتابش دارد؟ و آيا نام ها و صفات او، همان اويند؟ امام جواد عليه السلام فرمود : «اين سخن، دو وجه دارد : اگر مى گويى: آنها اويند ، به اين معنا كه او داراى شماره و كثرت است، خدا از آن بالاتر است، و اگر مى گويى كه: اين نام ها و صفات، هماره بوده اند ، [تعبيرِ ] هماره بوده اند ، تاب دو معنا را دارد : اگر گفتى: هماره نزد او [يعنى ]در دانش اويند و او سزاوار آنهاست، آرى [ ، چنين است]! و اگر مى گويى كه: صورت آنها و هجاى آنها و بُرش حروف آنها هماره هست، پناه بر خدا كه با او چيزى جز او بوده باشد! بلكه خدا بود و هيچ آفريده اى نبود. سپس آنها (نام ها و صفات) را وسيله اى ميان خود و آفريدگانش آفريد كه به وسيله آنها بر آستان او مويه كنند و او را بپرستند ، و آنها [وسيله ]يادكرد اويند. و خدا بود و هيچ يادكردى نبود، و ياد شده با يادكرد، همان خداى ديرينه است كه ازلى است».

٥٠٧٤.امام هادى عليه السلام ـ هنگامى كه از ايشان درباره توحيد ، پرسش شد و به: خدا هميشه موجود بود. سپس آنچه را خواست ، به وجود آورد.

ر . ك : ص ٥٧ (نو به نو شدن) و ٨٣ (موادّ ازلى) ، ج ٥ ص ٢٧٥ (فصل سوم : اوّل ، آخر) .