٤٥١٥.مصباح الزائر ـ از معصوم عليه السلام ـ: خداوندا! اى توانايى كه از توانايى اش جهان ، به صورت موجودِ آفريده بر پايه آن [ توانايى ] سر زده است و زير سايه سترگى پديده آمده است . پس گواهان صنع تو در آن ، بدين گويا گشته اند كه: تو خدايى . جز تو خدايى نيست . هستى بخش آن و آفريننده آن و پديد آورنده آنى . آن را نو آوردى ، نه از چيزى ، نه بر پايه چيزى ، نه در چيزى ، نه به سبب دل تنگىِ تنهايى كه بر تو وارد شده باشد ، آن هنگام كه جز تويى نبوده است، و نه به سبب نيازى كه در پديد آوردن آن ، براى تو آشكار شد ، و نه براى يارى جستن از آفريدگان پس از آفرينش آنها؛ بلكه آن را پديد آوردى تا نشانه اى بر تو باشد به اين كه تو از آفرينش ، جدايى . پس آن كه در خِرد خود انصاف دارد، تو را نمى تواند نفى كند و آن كه به درستى شناختْ معروف است ، تو را نمى تواند انكار كند .

٤٥١٦.علل الشرائع ـ به نقل از عبد اللّه بن سلاّم ـ: در صُحُف (نوشته هاى وحيانىِ) موسى بن عمران عليه السلاماست : اى بندگان من! من نيافريده ام كه به وسيله ايشان ، از كمى به فراوانى در آيم و نه براى آن كه با ايشان از تنهايى انس گيرم و نه براى آن كه از ايشان ، بر چيزى كه از [انجام] دادن آن ناتوان گشته ام، يارى بجويم، و نه براى كشاندن سودى و يا راندن زيانى. و اگر تمام آفريدگانم از اهل آسمان ها و زمين ، بر طاعت و بندگى من گِرد آيند و در شب و روز ، از آن سستى نورزند، باز در فرمان روايى من ، چيزى افزون نمى كند. منزّهم من و از آن ، برترم.

٢٢ / ٣ ـ ٢

بيهودگى

قرآن

«آيا پنداشته ايد كه شما را بيهوده آفريده ايم و شما به سوى ما بازگردانده نمى شويد؟» .