٥٠٨٩.امام زين العابدين عليه السلام : اى خداوندگار من! ... تو بخشنده اى هستى كه بخشايش تو، تنگ نمى آيد و بخشش تو، كاستى نمى پذيرد و رحمت تو، كم نمى گردد و البتّه از جانب تو، به گذشتِ ديرينه و بخششِ سترگ، اطمينان داريم.

٥٠٩٠.امام زين العابدين عليه السلام : خدايا! ... هر چه كار بد انجام داده ام، با وجود آگاهى ام از اين بوده كه تو مرا مى بينى و [ نيز] اين كه تو از من غافل نيستى . تهديد تو را درباره خودم و هر كس را كه در حالى مانند من بوده است، تصديق مى كنم و با وجود اين، به گذشت بزرگوارانه و بخشايش ديرينه و رحمت گسترده تو اطمينان دارم.

٥٠٩١.امام كاظم عليه السلام : خدايا! به نيكى ديرينه ات، و مهرورزى ات به آفريدگان خُردت، و مهربانى ات به ساخته هاى استوارت ... .

٥٠٩٢.امام صادق عليه السلام : خدايا! ستايش، تو راست، اى ولىّ ستايش و اى پايان ستايش (ستودگى) و اى تمامْ ستايش (ستودگى) و اى شكست ناپذيرْ لشكر و اى ديرينه مجد!

٥٠٩٣.امام صادق عليه السلام : خداى من! همه چيز را دانستى، و همه چيز را اندازه نهادى، و همه چيز را رهنمون گشتى و همه چيز را به سوى شُكوهت ، و شُكوه وَجهت ، و سترگى فرمان روايى ات، و بزرگداشت سلطه ات ، و ازلى بودن و خداوندگارىِ ديرينه ات، فرا خواندى.