٥٠١٢.امام على عليه السلام : ستايش، از آن خداىِ يگانه يكتاى بى نياز بى همتاست؛ كسى كه نه از چيزى به وجود آمده، نه آنچه را كه هست، از چيزى آفريده است . [ او را ]توانايى اى است كه با آن از اشيا جدا شده و اشيا از او جدا شده اند.

٥٠١٣.امام على عليه السلام : هر توانايى جز خداى سبحان، تحت قدرت [ ديگرى ]است.

٥٠١٤.امام على عليه السلام ـ در دعاى ايشان، معروف به دعاى كميل ـ: بار خدايا! سلطه تو ، سترگ ، جايگاه تو بلندپايه، نيرنگ تو پنهان، كار (/ فرمان) تو آشكار، چيرگى تو غالب و توانايى تو جارى است و از فرمان روايى تو نمى توان گريخت.

٥٠١٥.امام على عليه السلام ـ در سخنرانى اى كه در آن، از اوصاف خداى شكوهمند،: تواناست [حتّى] آن گاه كه توانسته اى نيست.

٥٠١٦.امام زين العابدين عليه السلام : ستايش، از آنِ خداست كه بر ما منّت نهاد ... با توانايى اش كه از كارى هر چند سترگ، ناتوان نيست و چيزى از چنگ او به در نمى رود، هر چند ريز و باريك باشد.

٥٠١٧.امام صادق عليه السلام : توانايى خداى متعال را نمى توان اندازه نهاد و بندگان، او را توصيف نمى توانند كرد و به حقيقت دانش او و به اندازه سترگى او نمى رسند، و چيزى جز اين نيست.

٥٠١٨.امام صادق عليه السلام : خداى عزّتمند شكوهمند، هماره خداوندگار ماست ... و توانايى ، ذاتىِ اوست، [حتّى ]آن گاه كه توانسته اى نبود . پس آن گاه كه اشيا را پديد آورد و [ از پيش ]دانسته بود، دانش بر دانسته واقع شد ... و توانايى بر توانسته.