٤٩٤١.الزهد ، حسين بن سعيد ـ به نقل از ابو عبيده حذّاء ـ: به امام باقر عليه السلام گفتم : فدايت گردم! برايم دعا كن كه من ، گناهان بسيارى دارم. فرمود : «آرام ، اى ابو عبيده! شيطان ، ياريگر [هلاك] تو نباشد! چيزى همسان بخشايش خدا نيست». [١]

٤٩٤٢.امام صادق عليه السلام ـ در دعا ـ: اى نيكْ آزماينده من! اى بزرگوارانه بخشاينده من! اى آن كه چيزى، از او بى نياز نيست! اى آن كه چيزى را گريزى از او نيست! اى آن كه بازگشت همه چيز به سوى اوست! اى آن كه روزىِ همه بر اوست! مرا سرپرستى كن و كسى از آفريده هاى بدكارت را بر من مگمار و آن سان كه مرا آفريدى، مرا تباه مكن.

[١] ظاهرا معناى حديث ، اين است كه ابو عبيده، به دليل فراوانى گناه ، به حال يأس و نااميدى در آمده بود و امام باقر عليه السلام با بيان اين نكته كه نااميدى از رحمت خدا ، خود ، گناهى بزرگ و عملى شيطانى است ، بخشايش گسترده خدا را يادآور شده است .