٤٩٠٢.امام صادق عليه السلام : خداوند ، نورى است كه هيچ تاريكى اى در او نيست و زنده اى است كه هيچ مرگى براى او نيست و دانايى است كه هيچ جهلى در او نيست و صمدى است كه راه در آمدن در او نيست. خداوندگار ما، روشنْ ذات، زنده ذات، ذاتا دانا و ذاتا صمد است.

٤٩٠٣.امام كاظم عليه السلام : دانش خدا، به كجايى وصف نمى گردد و دانش خدا به چگونگى موصوف نمى شود و دانش از خدا كناره نمى گيرد و خدا از آن جدا نمى شود و ميان خدا و دانش او ، مرزى نيست (دانش او ، چيزى زايد بر ذات نيست).

٤٩٠٤.امام رضا عليه السلام : خداوند متعال ، دانا ناميده شده است، بى دانشِ نوپديدى كه به وسيله آن ، به اشيا علم يافته باشد و [ يا ] از آن بر نگهدارى آنچه از امرش رو خواهد آورد و [ يا در ] انديشيدن به آنچه از آفريده هايش كه مى آفريند، يارى جسته باشد و [ يا به وسيله آن ] ، آنچه را در گذشته از آفريده هايش نابود گرداند، تباه كرده باشد ؛ چرا كه اگر آن علم نزد او حاضر نباشد و از او نهان گردد، نادانِ ناتوان خواهد بود، همچنان كه ما هر گاه انسان هاى دانشمند را ديده ايم كه دانشمند ناميده شده اند ، به سبب دانشى نوپديد بوده است كه در آن ( / پيش از آن) نادان بودند و چه بسا علم به اشيا ، از ايشان كناره گيرد و به نادانى باز گردند و خدا دانا ناميده شده است ؛ زيرا او به چيزى جهل ندارد . پس آفريدگار و آفريده، در نام «دانا» اشتراك دارند و معنا ـ بر پايه آنچه ديدى ـ متفاوت است.

٤٩٠٥.الكافى ـ به نقل از كاهلى ـ: به امام كاظم عليه السلام در دعايى نوشتم : ستايش ، از آنِ خداست به [ اندازه ] نهايتِ دانش او . پس برايم نگاشت : «هرگز مگو : نهايتِ دانش او ؛ چرا كه دانش او نهايتى ندارد ؛ ولى بگو : نهايتِ خشنودى او» .