٤٧٤٤.امام على عليه السلام : گواهِ هر نجوا ، نه چون مشاهده چيزى از اشياست . بر آسمان هاى برين تا زمين هاى فرودين، والا گشت و به همه اشيا ، احاطه علمى يافت . پس بلند پايه گشت او كه نزديك شد ، و نزديك گشت او كه بلند پايه شد . وصف برتر و نيكوترين نام ها از آنِ اوست. والا و برتر است.

٤٧٤٥.امام على عليه السلام : همه اشيا را هنگام آفرينش ، محدود ساخت تا آنها از همانندى با او ، متمايز گردند و او از همانندى با آنها جدا گردد. در آنها حلول نكرده تا گفته شود : «او در آنها باشنده است» و از آنها دورى نجُسته تا گفته شود : «او از آنها جداست» و از آنها تهى نگشته تا درباره او گفته شود : «كجاست؟»؛ امّا دانش خداى پاك ، بر آنها احاطه يافته و ساختن او آنها را استوار داشته و حفظ او آنها را به شماره درآورده است . نه نهان هاى ناپيداى هوا ، از [فرا چنگ] او به در مى رود و نه تاريكى هاى تيره و تارِ در هم تنيده، و نه آنچه در آسمان هاى برين تا زمين هاى فرودين است. براى همه چيزِ آنها، حافظ و نگاهبانى است و هر چيزى از آنها به چيزى احاطه دارد ، و آن كس كه بر هر فراگيرى از ميانِ آنها احاطه دارد، يگانه بى همتاى بى نياز است.

٤٧٤٦.امام على عليه السلام : منزّه است خداوند كه به دانش خود، شاهد هر نجواست و به ذات خود ، جدا از هر جسم است .

٤٧٤٧.امام حسن عليه السلام ـ در دعاى شب قدر ـ: اى ناپيداى از دست نارفته و اى گواه [ حاضر ]كه ديده نمى شود! او را بجويند ، پس بدو رسند . آسمان ها و زمين و آنچه ميانِ آن دوست، ديده بر هم زدنى از او تهى نمى مانند . به چگونگى ، دريافت نشود و به كجايى و جهت ، مقيّد نمى گردد.