٤٧١٦.امام رضا عليه السلام : پروردگار ما شنوا ناميده شده ، نه به [ داشتنِ ] روزنه اى در او ـ كه بدان آوا را بشنود ، امّا بدان نبيند ؛ مانند روزنه ما كه با آن مى شنويم ، امّا از ديدن با آن ناتوانيم ـ ؛ ولى او خبر داده كه چيزى از آواها بر او پنهان نمى ماند ؛ امّا نه آن گونه كه ما [شنوا] ناميده شده ايم . پس [ ما و خدا ]در نامِ شنوايى ، اشتراك داريم ؛ ولى در معنا متفاوتيم .

٤٧١٧.امام رضا عليه السلام ـ در پاسخ مردى كه به وى گفت : درباره اين سخنتان ك: گفتيم كه او شنوايى است كه آواهاى آفريدگانش ، از ميانه عرش تا خاك ، از مورچه ريز تا بزرگ تر از آن ، در خشكى و دريا ، بر او پوشيده نمى مانَد و زبان هاى آنها بر او مشتبه نمى گردد . پس در آن هنگام ، گفتيم كه او شنواست ، نه با گوش.

٤٧١٨.امام رضا عليه السلام : او مى شنود با آنچه مى بيند و مى بيند با آنچه مى شنود. بيناست ، نه با ديده اى همانند ديده آفريدگان، و شنواست نه به مانند شنوايىِ شنوندگان ... و از آن جا كه گونه هاى زبان ها بر او مشتبه نگشت و شنيدنىْ او را از شنيدن [ چيز ديگر ] باز نداشت، گفتيم : شنواست ، نه مانند شنوايىِ شنوندگان.

٤٧١٩.امام جواد عليه السلام ـ آن گاه كه پرسيدند : پروردگار ما چگونه شنوا نامي: زيرا آنچه با گوش ها دريافت مى شود، بر او پنهان نمى ماند؛ و او را به گوشى كه در سر مى يابيم، وصف نكرديم.