٤٧٠٦.امام على عليه السلام : هر شنوايى غير از او ، از [ شنيدنِ ]آواهاى نازك [ و آرام ]، ناشنواست و آواهاى بزرگ [ و بلند ] ، او را كَر مى كند و آواهاى دور ، از چنگ او در مى رود.

٤٧٠٧.امام زين العابدين عليه السلام : خداوندا! تو آن فرمان روايى هستى كه زير فرمان در نمى آيد و يگانه اى هستى كه تو را انبازى نيست ، اى شنونده راز و نجوا!

٤٧٠٨.امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا ـ: اى جايگاه هر شِكوه و اى شنونده هر نجوا و گواه هر گروه و داناى هر نهان !

٤٧٠٩.امام باقر عليه السلام : بى گمان ، او شنواى بيناست. با همان كه مى بيند ، مى شنود و با همان كه مى شنود، مى بيند.

٤٧١٠.امام صادق عليه السلام : [خداوند] شنوا ناميده شده است ؛ زيرا «هيچ رازگويىِ سه نفرى نيست ، جز آن كه او چهارمين ايشان است و هيچ [ نجواى ] پنج نفرى نيست، مگر آن كه او ششمين ايشان است . كمتر از آن و بيشتر از آن هم [ نجوايى ]نيست ، مگر آن كه او با ايشان است، هر كجا كه باشند» . رازگويى و خزش مور بر صخره صاف، و تپش [ قلب ]پرندگان در هوا را مى شنود. نه هيچ نهانى بر او پوشيده مى ماند و نه چيزى از آنچه گوش ها و ديدگان در مى يابند و نه آنچه گوش ها و ديدگان درنمى يابند. از ريز و درشت تا خرد و كلانِ آن ، [همه را در مى يابد] و شنواى بينا، مانند شنوايى كه از آفريدگان فهميده مى شود، قائل نشديم.