٤٥٨٤.امام على عليه السلام : آنچه از آفرينش همه اشخاص[ ـ گوناگون ] خواست، استوار داشت، نه با نمونه اى كه بر او گذشته باشد و نه واماندگى اى كه در آفرينش آنچه در پيشاپيش خود آفريد، بر او وارد شده باشد، آغازگرى كرد آنچه را كه آغازگرىِ آن را خواست، و پديد آورد آنچه را كه پديد آوردنِ آن را خواست، بر طبق آنچه از ثقلين، [يعنى] جن و انس، اراده كرد، تا بِدان ، پروردگارىِ او را بشناسند.

٤٥٨٥.امام باقر عليه السلام : براى خردمندان ، آفرينش رام شده پروردگار و فرمان روايىِ چيره پروردگار و شكوهمندىِ آشكار پروردگار و روشنايىِ چيره پروردگار و برهان راستِ پروردگار و آنچه زبان هاى بندگان را بدان گويا ساخته و آنچه فرستادگان را به آن گسيل داشته و آنچه بر بندگان فرو فرستاده، در دلالت بر پروردگار ، بسنده است.

٤٥٨٦.امام صادق عليه السلام : خردمند به دلالت خردش كه خدا آن را [مايه] قوام و آراستگى و رهنمايىِ او قرار داده ، دانست كه خداوند ، همان حقّ است و اوست پروردگار و دانست كه آفريدگارش را خوش داشتن و ناخوش داشتنى است و اين كه براى او فرمان بردارى اى و براى او نافرمانى اى هست .