رفیق الاخیار و انیس الابرار - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ٦٢ - عوامل کنترل کننده
ِیعنِی هم علم بِیدِین خطرناک است، هم دِین بِیعلم. دِین بِیعلم مثل اصحاب نهروان و علم بِیدِین مثل اصحاب صنعت و تکنولوژِی.
آن خط مرزِی که منطقه سلامت را از منطقه خطر جدا مِیکند، براِی همِیشه به طبِیعت و ساختمان اشِیا وابسته است و هدف علم زندگِی ِیا «آموزش زِیستِی»[١] اِین است که به دقت مرز بِین خطا و ثواب را تعِیِین کند و وسِیلهاِی به دست ما بدهد که از اِین مرز نگذرِیم و عملاً طرز استفاده عقلانِی آزادِی را به ما بِیاموزد. به ما مِیگوِید که استفاده از آزادِی مطلق در حدودِی که قوانِین حِیاتِی انسان را پاِیمال نکند ممکن نِیست و رعاِیت قانون آزادِی ما را بصورت معقول محدود مِیکند.
پِیامبر اکرم صلِّی الله علِیه و آله مِیفرماِیند:
فَضْلُ الْعِلْمِ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ فَضْلِ الْعِبَادَةِ.[٢]
کودک به زودِی مِیفهمد که نمِیتواند مثل ماهِی در روِی آب راه برود، و ِیا چون پروانه در آسمان پرواز کند، و ِیا شعله آتش مِیسوزاند؛ ولِی هِیچگاه خود به خود توجّه نمِیکند که تغذِیه تنها از گوشت و ِیا شِیرِینِی مضرّ است و همچنِین است توجّه انسان تنها
[١] ِیعنِی پِی بردن به مقتضِی اسرار طبِیعت.
[٢] تحف العقول، ص ٤١.