رفیق الاخیار و انیس الابرار - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ٤٥ - نتِیجه گفته ها
پس براِی دفع آن شِیطان موهوم، باِید در درجه اول، افکار و خِیالات زشت را از سر بِیرون کرده و از خانه دل بِیرون راند. در درجه دوم از رفِیق بد و دوست ناپسند و همچنِین از هرگونه مظاهر فساد اخلاقِی از قبِیل مجلّات و تئاتر و سِینما و امثال ذلک که موجب انگِیزه نحرافات اخلاقِی است شدِیداً اجتناب کرد. پس همواره باِید از شرّ اِینها به خدا پناه برد؛ چنانکه در قرآن مجِید، پِیامبر اسلام بارها از دست وسواسهاِی شِیطان که در سِینه هر فرد است به خدا پناه مِیبرد.
ما هم لحظهاِی از نفس امّاره و رفِیق نااهل غافل نشده و از شر وسواس خنّاس (الَّذي يُوَسْوِسُ في صُدُورِ النَّاس)[١] به آفرِیننده جانها پناه ببرِیم.
قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلِّی الله علِیه و آله:
يَأْتِي عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ يَكُونُ النَّاسُ فِيهِ ذِئَاباً فَمَنْ لَمْ يَكُنْ ذِئْباً أَكَلَتْهُ الذِّئَابُ.[٢]
زمانى بر مردم مِیآيد كه در آن زمان مردم گرگ هستند. بنابراين، اگر كسى گرگ نباشد، گرگها او را مِیخورند.
ترک مال و ترک جان و ترک سر
در طرِیق عشق اوّل منزل است
[١] سوره ناس، آِیه ٥.
[٢] تحف العقول (ابن شعبه حرانِی، حسن بن علِی، متوفاِی قرن ٤)، ص ٥٤.