رفیق الاخیار و انیس الابرار - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ٤٤ - نتِیجه گفته ها
همچنِین هرگاه کسِی ِیک فکر و ِیا کار نِیک انجام بدهد و ِیا درباره دِیگران اظهار محبت و ِیارِی و دعاِی خِیر به جا آورد، در وهله اول، خود ثمره آن را خواهد دِید.
در نتِیجه، بسِیارِی از بدبختِیها و صدمات که براِی ما وارد مِیشود، مولود افکار و حسِّیات خود ما است، از اِینرو مِیتوان درِیافت که در تعلِیمات دِینِی، غرض از شِیطان و اجنّه و اعوان و انصار او، فقط افکار و احساسات منفِی و زشت خود ما است که در مغز و دل خود، آنها را مِیپرورِیم و به دست خود در درون و قلب خوِیش براِی آنان لانه مِیسازِیم.
معصوم علِیه السلام مِیفرماِید:
أَعْدَي عَدُوِّكَ نَفْسُكَ الَّتِي بَيْنَ جَنْبَيْكَ؛[١]
سرسختترِین دشمن براِی تو، آن نفسِی است که در درون خود، آن را پرورش مِیدهِی.
اگر چنانچه مِیبِینِیم علِی علِیه السلام مِیفرماِید: «شِیطان من در دستم اسلام آورده است»، غرض آن حضرت جز اِین نبود که نفس امّاره ِیعنِی توسن افکار منفِی، آنقدر مطِیع و سر به فرمان او شده است که اصلاً شکل خود را تغِیِیر داده، سراپا مثبت و زِیباِیِی شده است و هرگز افکار پلِید و زشت دِیگر در قلب او راه ندارد.
[١] مجموعة ورام، ج١، ص٥٩.