وسوسه های شیطانی و راه های مقابله با آن از دیدگاه قرآن کریم - ایزدی، عباس - الصفحة ١٨٥ - سیر ملکوتی و معنوی حضرت ابراهیم&#٦١٥٠٧

«ملکوت» مبالغه‌ِی در مالکِیت و سلطه خداوند است نسبت به دستگاه هستِی.

همان طور که در سوره ِیس مِی‌فرماِید:

)إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَيْئًا أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ([١]؛

«نشان خداوند اِین است که وقتِی وجود چِیزِی را اراده کند همِین قدر که بگوِید بشو موجود مِی‌شود».

سپس مِی‌فرماِید:

)فَسُبْحَانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ([٢]؛

«پس منزه است آن خداِیِی که ملکوت هر چِیزِی به دست قدرت اوست».

از آِیه‌ِی فوق دو نکته قابل استفاده است: اول آن که ملکوت کل شِی به دست خداوند است. همان ملکوت آسمان‌ها و زمِین که در واقع همان مقام سلطه حق است.

آن‌جا هم که مِی‌فرماِید:

)وَكَذَلِكَ نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ(؛

«ارائه ملکوت، در واقع نشان دادن همان مقام سلطه حق بر تمام دستگاه هستِی است».

نکته دوم: اِین که آن نوع ارائه، از نوع ارائه و نشان دادن لفظِی و فکرِی نبود. بلکه ارائه شهودِی و حضورِی بوده است.

از اِین گونه آِیات استفاده مِی‌شود که ِیک علم در حد شدِیدترِین مراتب وجود دارد که در واقع همان «علم شهودِی و حضورِی» است. شدِید بودن اِین علم به

[١]. ِیس / ٨٢.

[٢]. همان / ٨٣.