حاصل زحمات وى در اين بخش همانا تدوين كتاب سيرة الائمة الاثنى عشر است كه در دو جلد چاپ و منتشر شده و به همين صورت نيز به زبان فارسى ترجمه شده است. در جلد اول اين كتاب وى درباره زندگينامه امير مؤمنان و امام حسن مجتبى ٨ سخن مى‌گويد، آن‌گاه دامنه بحث را به دو بانوى بزرگ جهان اسلام حضرت خديجه كبرى و فاطمه زهرا ٨ مى‌كشاند، تا به تعبير خويش اندكى از حقوق ايشان را ادا كرده باشد.

جلد دوم كتاب از سيره امام حسين ٧ آغاز مى‌شود، از حالات يكايك امامان سخن مى‌رود و به شرح احوال ولى عصر (عج) خاتمه مى‌يابد.

مهم‌ترين انگيزه‌هاى نويسنده در سيره‌نويسى همچنان كه خود او به آنها اشاره دارد نخست آن بوده كه وى زندگى امامان را امتداد زندگى و حيات پيغمبر اكرم مى‌داند و معتقد است اين بزرگواران از همان سرچشمه‌اى سيراب‌اند كه رسول اكرم بود، و به همان راهى رفته‌اند كه آن حضرت رفت. ديگر آنكه در دوران او و پيش از آن كتابهايى درباره اهل بيت به چاپ رسيده بود كه چندان پيراسته و ويراسته نيست. در اين كتابها سخنان و كردارهايى به ائمه نسبت داده شده كه از ساحت آنان بدور است. اين افسانه‌ها و داستانها هر چند ممكن است توسط نويسندگانى پاك نيت به رشته تحرير در آمده باشند، اما به خاطر تحريف واقعيات زندگانى امامان شيعه به گونه‌اى دست‌آويز دشمن قرار گرفته‌اند.

هاشم معروف الحسنى به خاطر احساس دِين به پيامبر خدا و امامان معصوم و ردّ اين شبهات و خرافات دست به تأليف كتبى در سيره رسول اكرم و ائمه هُدى زده است.