داشته باشد اما با تصور تدوين فرهنگ، نمى‌توان تمام تاريخ اسلام را مرور كرد. به عبارت ديگر فرهنگ سخنان حضرت فاطمه (س) شبستان مسجد و مجلس وعظ و خطابه نيست كه نويسنده از هر فرصتى براى اندرزگويى مخاطبان استفاده نمايد. اين امر باعث تفصيل بيش از حد مطالب و خستگى و ملالت مخاطب مى‌شود. نمونه‌اى از اين قبيل زياده‌گوييها را مى‌توان در صفحه ٢٣٢ بند ٧، صفحه ٧٦، صفحه ٣٠ بند ٤، صفحه ٦٨ بند ٨، صفحه ٢٢١ بند ٦ و ... مشاهده نمود.

درباره پانوشتها نيز لازم به ذكر است كه در اغلب فرهنگ‌ها، پانوشتها در ذيل عناوين آورده مى‌شوند. اما با توجه به روش نگارش منحصر به فرد اين فرهنگ، بهتر آن بود كه حجم فراوان پانوشتهاى كتاب حاضر كه گاه از اصل متن هم تجاوز مى‌كند، با دسته‌بندى دقيق و مشخص در آخر هر بخش ذكر مى‌شد تا در برخى موارد تمام توجه مخاطب به جاى اصل حديث به پاورقى صفحه معطوف نگردد و حديث تحت الشعاع حاشيه آن قرار نگيرد.

شايسته‌ها و بايسته‌ها

بايسته است با توجه به استقبال گسترده مخاطبان اين اثر كه به روح دينى و معنوى آنان و علاقه و محبت ايشان به حضرت زهرا (س) باز مى‌گردد، تجديد نظرى از سوى فضلاى مؤسسه تحقيقاتى اميرالمؤمنين ٧ نسبت به كتاب حاضر صورت پذيرد تا چاپهاى بعدى كتاب كامل‌تر و كم نقص‌تر از قبل به دست علاقه‌مندان برسد. از اين رو پيشنهاد مى‌شود:

الف- سخنان حضرت زهرا (س) به گونه‌اى متوالى و مسلسل مطرح شود. نظير آنچه بيش و كم در نهج‌البلاغه امام على ٧ يا صحيفه سجاديه شاهد هستيم. اگر اين امر به صورت كامل ميسور نيست، دست‌