دلايل روشن الهى را در پرتو آيات آن توان ديد و تفسير احكام واجب او را مضمون آن بايد شنيد. حرامهاى‌خدا را بيان‌دارنده است و حلالهاى او را رخصت‌دهنده. مستحبات را نماينده و شريعت را راهگشاينده و اين همه را با رساترين تعبير گوينده. با روشن‌ترين بيان رساننده. سپس ايمان را واجب فرمود، و بدان زنگ شرك را از دلهاتان زدود.

و با نماز خودپرستى را از شما دور نمود. روزه را نشان دهنده دوستى بى‌آميغ ساخت. و زكات را مايه افزايش روزى بى دريغ. و حج را آزماينده درجت دين. و عدالت را نمودار مرتبه يقين. و پيروى ما را مايه وفاق. و امامت را مانع افتراق. و دوستى ما را عزت مسلمانى. و بازداشتن نفس را موجب نجات، و قصاص را سبب بقاى زندگانى. وفاى به نذر را موجب آمرزش كرد. و تمام پرداختن پيمانه و وزن را مانع كم فروشى و كاهش.

فرمود ميخوارگى نكنند تا تن و جان از پليدى پاك سازند و زنان پارسا را تهمت نزنند تا خويشتن را سزاوار لعنت نسازند. دزدى را منع كرد تا راه عفت پويند، و شرك را حرام فرمود تا به اخلاص طريق يكتاپرستى جويند «پس چنانكه بايد، ترس از خدا را پيش گيريد و جز مسلمان مَميريد!» آنچه فرموده است بجا آريد و خود را از آنچه نهى كرده بازداريد كه «تنها دانايان از خدا مى‌ترسند».[١]

مردم! چنانچه در آغاز سخن گفتم: من فاطمه‌ام و پدرم محمد ٦ است «همانا پيمبرى از ميان شما به سوى شما آمد كه رنج شما بر او دشوار بود، و به گرويدنتان اميدوار و بر مؤمنان مهربان و غمخوار».[٢]

اگر او را بشناسيد مى‌بينيد او پدر من است، نه پدر زنان شما. و برادر پسرعموى من است نه مردان شما. او رسالت خود را به گوش مردم‌

[١]- سوره فاطر، آيه ٢٨.

[٢]- سوره توبه، آيه ١٢٨.