عبارت شهيد مطهرى چنين است: فرق بين شيعه و غير شيعه وقتى آشكار مى‌شود كه شيعه به برنامه‌اى كه رهبرانش به او داده‌اند، عمل بكند و غير شيعه به برنامه دينى خودش عمل كند. آن وقت تقدّم شيعه بر غير شيعه هم در دنيا و هم در آخرت روشن مى‌شود. فرق را در جانب مثبت بايد جستجو كرد نه در جانب منفى. نبايد گفت اگر شيعه و غير شيعه برنامه‌هاى مذهبى خود را زير پا بگذارند، بايد تفاوت داشته باشد و اگر تفاوتى نباشد، پس چه تفاوتى ميان شيعه و غيرشيعه هست؟ اين درست مثل آن است كه دو بيمار به طبيب مراجعه كنند، يكى به طبيب حاذق مراجعه كند و دوّمى به طبيب غير حاذق، ولى وقتى نسخه را از طبيب دريافت داشتند، هيچكدام عمل نكنند، آن‌گاه بيمار اول گلايه كند كه فرق بين من و بيمارى كه به طبيب غير حاذق مراجعه كرده چيست؟ چرا من بايد بيمار بمانم، همان طور كه او بيمار مانده است؟ در حالى كه من به طبيب حاذق مراجعه كرده‌ام و او به طبيب غيرحاذق؟

و همچنين صحيح نيست كه ما فرق على ٧ را با ديگران به اين بگذاريم كه اگر ما به دستورهاى آن حضرت عمل نكنيم، ضرر نبينيم، ولى آنها چه به حرف پيشواى خويش عمل كنند و چه عمل نكنند، زيان ببينند.[١]

اينجانب ضمن ارداتى كه به مرحوم استاد مطهرى دارم، در همان جا به اين استدلال پاسخ داده‌ام كه تشبيه اميرالمؤمنين به طبيب حاذق چندان درست نيست زيرا اولًا رجوع به طبيب حاذق طريقيت دارد نه موضوعيت، زيرا طبيب دستورى مى‌دهد كه اگر بيمار به آن عمل كند بهبود مى‌يابد و خود طبيب موضوعيت و استقلال ندارد، برخلاف اعتقاد

[١]- صفحات ٨٣٧ و ٨٣٨ كتاب به نقل از عدل الهى، ص ٤٠٩.