امام زمان هستم، نان حضرت را مى‌خورم. چرا بايد ساكت شوم؟ روزى با هم وارد كتابخانه مى‌شديم، دست مبارك خود را بر شانه من گذارده، فرمودند: در وجود تو چيزهايى مى‌بينم. درس خود را ادامه بده ... روزى مى‌رسد كه ديگر افراد چندان به درس و بحث اهميتى نمى‌دهند!

ايشان همچنين ارادت عجيبى به بانوى دو عالم، حضرت صديقه طاهره داشتند. مى‌فرمودند هركس در مشكلات و گرفتاريها ٥٣٠ مرتبه ذكر شريف‌

«اللّهُمَ صَلِّ عَلى فاطِمَةَ وَ ابيها وَ بَعْلِها وَ بَنيها بِعَددِ ما احاطَ بِهِ عِلْمُكْ»

را بگويد، بى ترديد گرفتارى هايش حل مى‌شود و حوائجش برآورده مى‌شود.

خاطره ديگرى كه از ايشان دارم، به يكى از سفرهاى ايشان به مشهد مقدس باز مى‌گردد. اين جريان براى همگان به‌ويژه جوانان بسيار درس‌آموز است. يادم هست در آن سفر ايشان به همراه علامه طباطبايى در منزل آيت اللّه ميلانى به سر مى‌بردند. روزى علامه طباطبايى عازم حرم مطهر حضرت رضا ٧ بود كه من‌هم به همراه ايشان رفتم. در بين راه پرسيدم حضرتعالى آخوند همدانى را چگونه يافتيد؟ فرمودند جا دارد مردم از نقاط مختلف كشور حركت كنند، به همدان بيايند و آخوند را زيارت كنند و بازگردند.

هنگام بازگشت همين سؤال را درباره علامه طباطبايى از آخوند پرسيدم. فرمودند دعايى وجود دارد كه نقل شده هر كس آن را بخواند، خداوند گنجى نصيبش مى‌كند. من اين دعا را مكرر خوانده‌ام و خداوند علامه طباطبايى را نصيبم كرده است.

نكته ديگرى كه درباره آخوند وجود دارد ذكر شريفى است كه همواره در سجده مى‌خواندند و من بارها و بارها از ايشان شنيده بودم:

اللّهُمَ اخْرِجْ حُبَّ الدُّنْيا مِنْ قُلُوبِنا و زِد فى قُلُوبِنا مَحَبَّةَ اميرِ الْمُؤمِنينْ ٧.