آرام‌بخش دل داغديدگان (ترجمه مُسكّن الفؤاد شهيد ثاني) - جناتي، حسين - الصفحة ١٢٧ - از صبر و نماز يارى و كمك بجوييد

خروش به ويل و عويل گفتن و لطمه به صورت و سينه زدن و كندن موى سر است. هر كس در مصيبت داد و فرياد و جزع و فزع به راه اندازد علامت بى‌صبرى و ناشكيبايى او است و هر كس صبر و بردبارى پيشه كند و استرجاع نمايد يعنى بگويد إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌. و خدا را حمد و ثنا گويد علامت رضايت او از كار خدا است و اجر او بر خداى عز و جل مى‌باشد و كسى كه به جاى استرجاع و حمد و ثناى خدا جزع بى‌تابى كند قضا و قدر الهى نيز بر او جارى مى‌گردد در حالتى كه نزد خدا مذموم است و خداوند عز و جل اجر او را از بين مى‌برد.»

و عن الصّادق ٧ قال: «انّ الصّبر و البلاء يستبقان الى المؤمن يأتيه البلاء و هو صبور و انّ الجزع و البلاء يستبقان الى الكافر يأتيه البلاء و هو جزوع‌[١].»

امام صادق ٧ فرمود: صبر و بلا با يك ديگر مسابقه مى‌گذارند و به طرف مؤمن مى‌روند بلا به مؤمن مى‌رسد در حالى كه او صبور است. جزع و بلا نيز بر يك ديگر سبقت مى‌گيرند و بلا به كافر مى‌رسد در حالى كه او جزوع و بيتاب است.»

و عنه ٧ قال: قال رسول اللَّه ٦: «ضرب المسلم على فخذه عند المصيبة احباط لأجره‌[٢].»

پيامبر خدا ٦ فرمود: «ضربت زدن بر ران و زانو به هنگام‌

[١] - الكافى، ج ٣، ص ٢٢٣

[٢] - الكافى، ج ٣، ص ٢٢٤