آرام‌بخش دل داغديدگان (ترجمه مُسكّن الفؤاد شهيد ثاني) - جناتي، حسين - الصفحة ٤٦ - وجه پنجم؛ مصيبتها و مشكلات انبيا و اوليا از همه بيشتر بود

ارتحلت مقبلة، الا و انّكم في يوم عمل ليس فيه حساب. الا و انّكم توشكون في يوم حساب ليس فيه عمل»[١].

«از دو خصلت بيش از هر چيز بر شما مى‌هراسم يكى پيروى از هوا و هوس، و ديگرى آرزوى دور و دراز و طولانى. اما پيروى از هوا و هوس انسان را از راه حق باز مى‌دارد، و آرزوى دراز موجب دلبستگى به دنيا است. آنگاه فرمود:

آگاه باشيد كه خدا دنيا را به دوست و دشمن خود عطا مى‌كند و هر گاه بنده‌اى را دوست بدارد ايمان به او عطا مى‌كند هشيار باشيد كه دين و دنيا هر كدام فرزندانى دارند، بكوشيد كه از فرزندان دين باشيد نه از فرزندان دنيا.

به هوش باشيد كه دنيا پشت كرده و مى‌رود، و آخرت به طرف شما مى‌آيد.

بيدار باشيد كه امروز وقت عمل است نه حساب و فرداى قيامت روز حساب است نه عمل.» بدان كه همانا محبوبى از تو جدا مى‌شود (يعنى فرزندت وفات مى‌كند) و حسرت و درد (داغ) او بر دلت باقى مى‌ماند و وقتى كه با تو بود همه گونه رنج و زحمت و مشقت برايت فراهم مى‌كرد و همواره به خاطر او يا بر عليه او به غيظ مى‌آمدى و ناراحت مى‌شدى و براى اين كه از اين ناراحتى نجات يابى در جستجوى دوستى غير از او بودى و سعى مى‌كردى كه داراى اين صفات باشد كه همنشينى‌اش نيكو،

[١] - مجموعه ورام، ج ١، ص ٢٧١، به نقل از رسول خدا ٦