آرام‌بخش دل داغديدگان (ترجمه مُسكّن الفؤاد شهيد ثاني) - جناتي، حسين - الصفحة ٢٨٣ - مصيبت حقيقى آن است كه مصيبت ديده از اجرش محروم گردد

بمصيبة اعظم منها.[١]»

عبد اللّه بن وليد مى‌گويد: وقتى كه حضرت على ٧ به شهادت رسيد امام حسن ٧ نامه‌اى نوشت و به من داد تا در مدائن به امام حسين ٧ بدهم. من نامه حضرت را در مدائن خدمت امام حسين ٧ دادم وقتى كه امام حسين نامه برادرش را خواند و از شهادت پدرش مطلع شد گفت: چه مصيبت بزرگى بر من وارد شده با اين كه رسول خدا ٦ فرمود: هر كس كه مصيبتى بر او وارد مى‌شود مصيبت مرا به ياد آورد زيرا هيچ مصيبتى از مصيبت فقدان پيغمبر ٦ بزرگ‌تر نيست (يعنى بعد از فقدان جدم پيغمبر ٦ فقدان پدرم از بزرگ‌ترين مصيبت‌ها است).

مصيبت حقيقى آن است كه مصيبت ديده از اجرش محروم گردد

٥-

و روى اسحق بن عمّار عن الصّادق ٧ انّه قال: «يا اسحق لا تعدّنّ مصيبة الّتي اعطيت عليها الصّبر و استوجبت من اللَّه عزّ و جلّ الثّواب انّما المصيبة الّتى يحرم صاحبها اجرها و ثوابها اذا لم يصبر عند نزولها.[٢]»

اسحق بن عمار از امام صادق ٧ روايت كرده است آن حضرت فرمود: «اى اسحق آن مصيبتى را كه در برابر آن صبر نمودى و سزاوار ثواب از طرف خدا شدى مصيبت مشمار بلكه مصيبت آن است كه صاحب آن از اجر و ثواب‌

[١] - الكافى، ج ٣، ص ٢٢٠

[٢] - الكافى، ج ٣، ص ٢٢٥