آرام‌بخش دل داغديدگان (ترجمه مُسكّن الفؤاد شهيد ثاني) - جناتي، حسين - الصفحة ٤٢ - وجه پنجم؛ مصيبتها و مشكلات انبيا و اوليا از همه بيشتر بود

«طبع دنيا و روزگار بر تيرگى بنا شده است در حالى كه تو از آن توقع صافى از كثافات و كدورتها دارى.» «و كسى كه روزگار را بر ضد طبعش تكليف كند (يعنى آسايش و راحتى از او طلب كند) مانند كسى است كه در آب تقاضاى شعله آتش كند.» «هر گاه آرزوى چيز محال و غير ممكن نمايى مانند اين است كه لب پرتگاه ساختمان بنا كنى.» يكى از عرفا گفته است: بر مصيبت ديده سزاوار است كه مصيبت را بر خودش سهل و آسان نمايد و از اين كه همه چيز در اين دنيا فانى مى‌گردد و مسيرها به پايان مى‌رسد غافل نباشد. در حقيقت دنيا خانه كسى است كه (در آن جهان) خانه ندارد و مال كسى است كه مال ندارد. جمع مى‌كند آن را كسى كه عقل ندارد، و براى آن سعى كوشش مى‌كند (يعنى حرص مى‌ورزد) كسى كه اعتماد و يقين ندارد، و به جهت آن دشمنى مى‌كند كسى كه دانايى ندارد، و بر آن حسد مى‌برد كسى كه بصيرت ندارد، كسى كه در دنيا صحت دارد رنجور، كسى كه مريض است افسرده، و فقير دنيا محزون و غنى‌اش مفتون است.

بدان كه تو در اين دنيا براى غرض خاصى خلق شدى (و بيهوده و بى‌غرض خلق نشدى) زيرا خداوند متعال از عبث و بيهوده كارى منزه است و فرمود:

وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ‌[١].

[١] - ذاريات: ٥٦