آرام‌بخش دل داغديدگان (ترجمه مُسكّن الفؤاد شهيد ثاني) - جناتي، حسين - الصفحة ١٩٤ - باب سوم پيرامون رضا و خشنودى از خدا

شود نيكو مى‌شمارد و مقتضاى رضا و خشنودى چنين است.

پس بنا بر اين رضا و خشنودى ثمره‌اى است از ثمرات محبت بلكه هر كمالى ثمره محبت است و محبت فرع معرفت است.

و رجا و خشيت و شوق و انس و انبساط و توكل و رضا و تسليم از لوازم محبّت است. چون محبت با تصور رحمت محبوب، رجا و اميدوارى مى‌آورد و با تصور هيبت محبوب (يعنى خداوند متعال) خشيت مى‌آورد و انس زياد با محبوب انبساط و شادى مى‌آورد و اعتماد به محبوب توكل مى‌آورد و نيكو شمردن هر اثرى كه از محبوب صادر شود رضا مى‌آورد و تصور قصور و عجز خود و كمال احاطه قدرت او تسليم مى‌آورد. تمام اينها از لوازم و مقتضيات محبت است.

از تسليم مقامات عظيمى منشعب مى‌شود كه اهل معرفت و صاحبدلان آن را مى‌دانند و كسى كه در آن كمالات سير كند و وارد آنها شود به غايت كمال مى‌رسد و تمام توجه‌اش به محبوب مى‌گردد و خود را هيچ نمى‌بيند.

بدان كه رضا و خشنودى براى انسان فضيلت عظيمى است بلكه تمام فضايل است و تمام فضيلت‌ها به او بازگشت مى‌نمايد. خداوند متعال به اهميت و فضيلت آن اشاره فرموده و آن را مقرون به رضاى خود و علامت آن قرار داده است: رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ‌؛ «خدا از آنها راضى شد و آنها نيز از خدا راضى هستند.» و در جاى ديگرى فرمود: وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ؛ «مقام رضا و خشنودى خدا از هر نعمت، برتر و بزرگ‌تر است.»