آرام‌بخش دل داغديدگان (ترجمه مُسكّن الفؤاد شهيد ثاني) - جناتي، حسين - الصفحة ٤٣ - وجه پنجم؛ مصيبتها و مشكلات انبيا و اوليا از همه بيشتر بود

«ما جن و انس را جز اين كه مرا پرستش كنند نيافريديم».

خداوند دنيا را محل كسب و تجارت آخرت قرار داده است و سرمايه آن تجارت را اعمال صالح و وقت آن را مدت عمر مقرر فرموده. اين مدت نسبت به آنچه كه كسب مى‌شود و آن عبارت است از سعادت ابدى است جدا كوتاه است.

پس اگر مشغول كسب اين تجارت شوى و مانند مردان بزرگ بيدار باشى و همانند مردان دلاور كمر همت ببندى و بكار خود اهتمام‌ورزى اميد است كه به نصيب و بهره خود نايل گردى پس عمرت را در اهتمام به غير آنچه كه براى آن خلق شدى ضايع مكن و اوقات شريف عمرت را غنيمت بشمار و گر نه عمرت از بين مى‌رود و فايده‌اى عايدت نمى‌گردد. زيرا غايب عود نمى‌كند و ميت بازگشت نمى‌نمايد (يعنى عمر از دست رفته برنمى‌گيرد) و از سعادتى كه براى آن خلق شدى محروم مى‌گردى.

و وقتى (در آن جهان) درجات سابقين و پيشتازان را ببينى و منازل آنها را مشاهده نمايى در حسرت مغبونيت (محروميت) دائمى فرو مى‌روى و هيچ گاه حسرتت تمام نمى‌شود (چون قابل جبران نيست).

در حالى كه خودت در انجام صالح كوتاهى كردى و خود را از اين تجارت پرسود محروم نمودى.

بنا بر اين آن درد و رنج كوتاه مدت دنيا را با اين درد و رنج‌هاى دراز مدت بى‌پايان قيامت مقايسه كن و هر كدام از اين دو كه برايت‌