درخشان پرتوى از اصول كافى - حسينى همدانى نجفى، محمد - الصفحة ٧٩ - حديث اول توحيد از اصول كافى
و حد آن وجود معرفى مىشود.
بدين جهت هر فردى از نوع حصه و سهم خاصى از همان نوع را واجد خواهد بود مثلا هر فردى از بشر حصه خاصى از انسانيت خواهد داشت ولى امتياز هر يك از افراد حد وجودى و حكم خاصى خواهد داشت و هرگز فردى تشخصات ديگرى را نخواهد داشت.
و فعل ساحت آفريدگار ايجاد و خلقت است كه از ذات او شرف صدور مىيابد از اين رو هرگز سبب وهن و سستى و يا خستگى نخواهد شد و مانند بشر نيست كه افعال اختيارى او از نيروى درونى اراده و حركت جوارحى كه نيروى محدود است صدور يابد و عوارض خستگى و فرسودگى و عجز و صعوبت از عوارض خستگى و فرسودگى و عجز و صعوبت از عوارض جسمانى است بدنبال داشته باشد.
قوله عليه السلام: و كل صانع شىء فمن شىء صنع و اللَّه لا من شىء صنع ما خلق:
بيان آنست كه صنع و مخلوقات ساحت كبريائى شباهت بافعال و آثار بشر ندارد و هم چنان كه علم و ساير صفات آفريدگار شباهت با بشر نخواهد داشت از نظر اينكه ساحت آفريدگار بذات قدس خود فعل و اثر خود را ايجاد مىنمايد و چنانچه فرض شود كه فعل و اثر او خارج از غير ذات خود باشد اختلاف جهت در ذات لازم مىآيد هم چنان كه ساير فواعل مانند بشر بوسيله آلات و يا ملكات اكتسابى و يا مواد خارجى اثر و فعل خود را پديد مىآورند.
مثلا بشر در مورد كتابت و نوشتن محتاج بوسايل بسيارى است تا بتواند خطى بنويسد از قبيل بكار بردن دست و قلم و كاغذ و نيروى فكر و تصور و اين در اثر عجز و قصور است و در باره افعال و آثار ساحت پروردگار صفت صانعيت و خالقيت و