از آفرينش او است سوق دهد و هدايت فرمايد و او را مهمل نگذارد و نيروى عاقله كه در او نهاده تضييع ننمايد و از طريق معلم بشرى و رسول اعزامى او را بمعارف الهى آشنا سازد و هم چنين بشر بوظايف عبوديت و اينكه در كمون او كمالات و فضايلى بطور قوه و استعداد بوديعت نهاده بايد در مقام كسب فضيلت بر آيد و خود را آماده زندگى سعادتمندانه در اين جهان و عوالم ديگر نمايد.

و زندگى با سعادت بشر در اين جهان و در عوالم ديگر بآنست كه موحد و خدا پرست و باصول توحيد معتقد باشد و نيز بمعاد و روز رستاخيز ايمان داشته باشد و براى زندگى هميشگى خود بايد نيروى ايمان بوحدانيت ساحت كبريائى و تقوى تحصيل نمايد از رذايل خلقى خود را پاكيزه نمايد و بالاخره شعار خود را عبوديت و رابطه ارادى خود را با ساحت آفريدگار تحكيم نمايد.

قوله (ع): و للَّه على الخلق اذا عرفهم ان يقبلوا:

بشر نيز در اثر تعريف و شناخت مقام كبريائى بايد در مقام تصديق و ايمان بر آيد زيرا در اثر تعريف و تعليم باصول توحيد آنچه در كمون او بوديعت نهاده نيروى فطرى او بظهور رسيده و بر حسب حكم فطرت و خرد خود را شناخته كه از نعمت آفرينش بهره‌مند گشته بايد در مقام سپاس از آفريدگار يكتا بر آيد و به عبوديت خود اقرار نمايد باينكه بوظايف دينى و الهى قيام نمايد و بقرب كبريائى و نيل بكرامت رحمت و فضل او نائل گردد و از آنچه منافى شعار عبوديت اوست بپرهيزد.

و در صورتى كه در مقام سپاس از نعمتهاى آفريدگار برنيايد و خودستائى را شعار نمايد از وظيفه عبوديت خود تقصير نموده زندگى خود را به بى‌بندوبارى برگزار نموده و رابطه خود را از آفريدگار قطع نموده و گسسته است استحقاق عقوبت يافته از رحمت و فضل پروردگار براى هميشه محروم و بى‌بهره خواهد گشت.