تفوق ذاتى دارد و رابطه محكمتر از خلق و آفرينش نيست از اين رو خالق بر مخلوق علو ذاتى و تفوق وجودى خواهد داشت و بهيچ چيز اين رابطه و تفوق زوال پذير نخواهد بود.

و نظر باينكه رابطه آفرينش مرموز و معنوى و ذاتى است قرب و بعد مكانى و يا تماس و وضع و چگونگى در آن هيچ گونه دخالت نخواهد داشت زيرا ساحت كبريائى خالق بوجود حقيقى و منزه از نقص است.

قوله عليه السلام‌: ليس له حد ينتهى الى حده:

نظر باينكه ساحت كبريائى موجود حقيقى و صرف وجود است حد او بى‌حدى است بدين جهت نهايت و غايت براى او تصور نميرود جنس و فصل و نوع كه لازم وجود محدود است و ساحت كبريائى منزه از ماهيت و حد و نواقص امكانى است بدين جهت علو و تفوق ذاتى بر موجودات امكانى دارد.

بالاخره چه به لحاظ وجوب وجود و چه بلحاظ قدرت و احاطه وجودى و علمى نامحدود و نامتناهى است.

قوله عليه السلام‌: و لا له مثل يعرف بمثله:

نظر باينكه ساحت كبريائى موجود حقيقى است و ماهيت و حد وجودى ندارد بدين جهت بسيط حقيقى است و مركب از جنس و فصل و يا نوع نخواهد بود بر اين اساس مثل و مانند كه در جنس و فصل و يا در نوع با موجودى شركت داشته باشد محال است و مفهوم ندارد و ذات كبريائى واحد حقيقى واحد ذاتى است و منزه از مثل و مانند است.

قوله عليه السلام‌: ذل من تجبر غيره و صغر من تكبر دونه.

هر موجودى كه برابر كبريائى او اظهار قدرت و نيرومندى نمايد خوار و ذليل است و هر كه اظهار كبر و بزرگى نمايد زبون و خوار خواهد بود زيرا حاجت و فقر هر موجودى را فرا گرفته و او را از كمال و قدرت بى‌بهره نموده است.