رسول خدا راست گفت - المطيري، علي؛ مترجم کاظم حاتمي طبري - الصفحة ١٦٧ - راهب شهيد

امت وى شكرگزارانند كه بر بالاى هر بلندى و در هر فراز و نشيبى شكر او را به جا مى‌آورند و زبان‌هايشان به تكبير و تهليل و تسبيح او خاشع مى‌گردد. خداوند اين پيامبر را بر هر كس كه با وى دشمنى ورزد پيروز خواهد گرداند.

و چون خدا او را به نزد خود ببرد امّتش دستخوش اختلاف شده و پس از مدتى اجتماع مى‌كنند و مدتى در آرامش مى‌مانند آن گاه دوباره اختلاف مى‌كنند و در اين وقت مردى از حاشيه اين رود فرات مى‌گذرد كه امر به معروف و نهى از منكر كرده، بر اساس حق قضاوت نموده و حكم را وارونه نمى‌كند؛ دنيا در نظرش بى‌ارزش‌تر از خاكستر در روز طوفانى است و مرگ برايش آسان‌تر از نوشيدن آب در شدت تشنگى است؛ از خدا در خلوت پروا مى‌كند و آشكارا در راه او خيرخواهى مى‌كند و ملامتِ هيچ ملامتگرى او را از راه خدا باز نمى‌دارد. پس هر كس از اهل آن ديار در زمان آن پيامبر زنده بود و به او ايمان آورد پاداش او خوشنودى من و بهشت خواهد بود و هر كس آن بنده صالح را ببيند و به يارى اش بشتابد كشته شدن در ركاب او شهادت است.

آن گاه به آن حضرت عرض كرد: من همدم و همراه تو خواهم بود تا هرچه به تو برسد به من نيز برسد. امام عليه السلام گريست و فرمود:

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ أَكُنْ عِنْدَهُ مَنْسِيّاً الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي ذَكَرَنِي عِنْدَهُ فِي كُتُبِ الْأَبْرَار.