پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٤٥ - ١ جهاد فكرى و علمى

آدم من حجّة للّه فيها، ظاهر مشهور أو غائب مستور، و لا تخلو إلى أن تقوم الساعة من حجّة للّه فيها، و لو لا ذلك لم يعبد اللّه»؛

ما پيشوايان مسلمانان، حجت خداوند بر جهانيان، آقاى مؤمنان، سركرده گروه سپيدپيشانيان نورانى [گروهى از بهترين ساكنان بهشت‌] و مولاى مؤمنان مى‌باشيم و چنانكه ستارگان امان اهل آسمانند ما نيز موجب امنيت زمينيان هستيم ... و اگر كسى از ما [ائمه‌] در روى زمين نباشد زمين اهل خود را فرو خواهد برد و از روزى كه آدم خلق شد زمين از حجت خدا خالى نبوده است حال يا اين حجت آشكار و شناخته‌شده بوده و يا پنهان و ناشناخته، تا قيامت هم همچنين خواهد بود، در غير اين صورت خداپرستى از ميان خواهد رفت‌[١].

ابو المنهال نصر بن أوس طائي گويد: عليّ بن الحسين عليه السّلام به من فرمود: «مردم به سمت چه‌كسى گرايش پيدا مى‌كنند؟» ابو المنهال گويد عرض كردم: مردم گرايش مشخصى نداشته و به اين‌سوى و آن‌سوى متمايل مى‌گردند، فرمود: «به مردم بگو كه به سوى من بيايند»[٢].

ابو خالد كابلى به امام عليه السّلام عرض كرد: سرورم مرا آگاه كن كه پس از تو چند امام خواهد بود؟ فرمود:

هشت‌تن، چراكه تعداد ائمه پس از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به عدد اسباط بنى اسرائيل دوازده تن است، سه تن از آنان گذشته، من چهارمين آنان و هشت تن ديگر از فرزندان من هستند ...[٣].

انحراف مردم از اهل بيت عليهم السّلام تنها در كنار گذاشتن آنان از حكومت و ولايت خلاصه نمى‌شد، بلكه نمود ديگرى از اين انحراف، عدم آگاهى مردم از

[١] . امالي صدوق ١١٢، احتجاج ٣١٧.

[٢] . تاريخ دمشق حديث/ ٢١.

[٣] . كفاية الأثر/ ٢٣٦- ٢٣٧.