پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٨ - ه اخلاص امام عليه السلام

او معرفى نمى‌كرد، وقتى كه امام سجاد عليه السّلام از دنيا رفتند آن كمك‌هاى شبانه قطع شد و آن مرد فهميد آنكه در دل شب به او كمك مى‌كرده امام على بن الحسين عليه السّلام بوده است، لذا هميشه به حالت گريه و براى عذرخواهى به سر قبر ايشان مى‌آمد[١].

ابن عايشه گويد: از اهل مدينه شنيدم: تا على بن الحسين عليه السّلام زنده بود صدقه پنهان از ما قطع نشد[٢].

امام عليه السّلام بسيار در عطاياى خود كتوم بود و هنگامى كه چيزى به كسى مى‌داد صورت خود را مى‌پوشانيد تا طرف مقابل او را نشناسد[٣].

ذهبى گويد: او در خفا بسيار صدقه مى‌داد[٤].

امام سجاد عليه السّلام غذايى را كه ميان نيازمندان پخش مى‌كرد در انبانى ريخته و بر دوش خود مى‌كشيد كه به مرور زمان جاى آن انبان در پشت ايشان باقى مانده بود[٥].

ه. اخلاص امام عليه السّلام‌

امام عليه السّلام در تمام نيكوكارى‌ها و كمك‌هايى كه به فقرا مى‌كرد جز خدا و آخرت چيز ديگرى را نمى‌جست و صدقات و بخشش‌هاى او آلوده به هيچ غرض دنيوى نبود.

زهرى كه از اصحاب امام سجاد عليه السّلام است مى‌گويد: در شبى سرد آن حضرت را ديدم كه كيسه آردى را بر دوش خود حمل مى‌نمايد، پيش رفتم و

[١] . كشف العمة ٢/ ٣١٩ به نقل از نثر الدرر آبى.

[٢] . حلية الأوليا و به نقل از آن در مناقب آل ابى طالب ٤/ ١٦٦ و كشف الغمة ٢/ ٢٩٠ به نقل از مطالب السئول ٤/ ١٣٦، البداية و النهاية ابن كثير ٩/ ١١٤، صفة الصفوة ٢/ ٥٤، الاتحاف بحب الاشراف/ ٤٩ ألأغانى ١٥/ ٣٢٦.

[٣] . مناقب آل ابى طالب ٤/ ١٦٦ از امام از امام باقر عليه السّلام.

[٤] . تذكرة الحفاظ ١/ ٧٥.

[٥] . تاريخ يعقوبى ٢/ ٣٠٣ چاپ بيروت.