پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٤٠ - از ميان پندها و حكمتهاى درخشان امام عليه السلام

از روزى كه خداوند آدم را آفريد زمين از حجت خالى نبوده است كه يا آشكار و شناخته‌شده بوده و يا مخفى و ناشناس، و تا روز قيامت نيز از حجت خالى نخواهد ماند چراكه در غير اين‌صورت خداوند پرستش نخواهد شد.».

از ميان پندها و حكمت‌هاى درخشان امام عليه السّلام‌

دانستيد كه امام زين العابدين عليه السّلام هيچ‌گاه مدينه جدش را ترك نكرد و همواره در آن به پاسدارى از مرزهاى اعتقادى و تربيت فكرى و اخلاقى امت مشغول بود، آن حضرت هرجمعه مردم را موعظه مى‌كرد و آنان را از دنيا و حيله‌ها و دام‌هاى آن كه بسيارى از مردم آن زمان در آن گرفتار بودند بر حذر مى‌داشت، از جمله سخنانى در اين‌باره از ايشان نقل شده اين كلمات است‌[١]:

١. خداوند توطئه ستمكاران، تجاوز حسودان و سختگيرى زورگويان را از ما و شما باز دارد، اى مؤمنان مبادا كه سركشان و پيروان آن‌كه اهل رغبت به دنيا و دلداده آن هستند شما را فريفته و از راه حق بازگردانند، هم آنان كه فريب‌خورده دنيايند و به نشخوار پوسته خشكيده آن‌كه تا فردا نپايد، رو آورده‌اند، از آنچه كه خدا از آن بيمتان داده برحذر باشيد و درباره آنچه خداوند از آن دورتان كرده پارسايى پيشه كنيد، بدانچه در اين دنيا است چونان كسى كه آن را جايگاه ابدى و دايمى خود پنداشته اعتماد نكنيد، به خدا سوگند كه دنيا با خودآرايى‌ها، گذر روزگاران، دگرگونى و انقلاب، عبرتها و بازيگرى‌هايش دليل محكمى بر ناپسندى خود مى‌باشد، همين دنيا است كه گمنامان پست را بلندآوازه كرده و شرافتمندان را خوار و ناچيز مى‌دارد و در رستاخيز مردمانى را به كام دوزخ مى‌اندازد، و همين‌قدر براى عبرت‌گيرى، امتحان و بازداشتن شخص آگاه از دنيا كافى است.

٢. وصيت به تقوى و نيايش به درگاه خداوند متعال و برحذر داشتن مردم‌

[١] . ابن شعبه حرّانى، تحف العقول/ ١٨٢- ١٨٤، چاپ مؤسسه اعلمى- بيروت.